-

pink-panther

Królobójstwo, Sabaudia, sukcesja jakobicka i likwidacja Państwa Kościelnego cz.1

Temat królobójstwa w XIX w i na początku XX wydaje się rozpoznany i zaszufladkowany jako ciąg przypadkowych incydentów w wykonaniu fanatyków anarchistycznych. Tymczasem bliższe spojrzenie pokazuje kilka intrygujących prawidłowości.

Oto lista przypadków zamachów na głowy panujące i najbliższych członków rodziny w układzie chronologicznym:

 

1) 13 lutego 1820 r. w Paryżu został śmiertelnie raniony przez rymarza Louisa Pierre’a Louvela Karol Ferdynand d’ Artois książę de Berry – syn panującego króla Francji Karola X (młodszego brata Ludwika XVI) oraz Marii Teresy Sabaudzkiej córki króla Sardynii i księcia Sabaudii Wiktora Amadeusza III , zmarł 14 lutego .Zostawił m.in. córkę Ludwikę Marię Teresę Burbon, której mąż Karol III Parmeński zginął w zamachu w 1854 r., Po jego śmierci urodził się syn Henryk hrabia Chambord pretendent do tronu Francji,

 

2) 26 marca 1854 r. w Parmie został śmiertelnie ugodzony nożem przez nieznanego sprawcę Karol III Parmeński książę Parmy i władca tego państwa w latach 1847-1854 , do roku 1847 rządziła wdowa po cesarzu Napoleonie- cesarzowa Maria Ludwika .Karol III Parmeński był synem Karola II Parmeńskiego i Marii Teresy Sabaudzkiej córki króla Sardynii Wiktora Emanuela I , ożeniony z Ludwiką d’Artois wnuczką króla Francji Karola X i córką Karola Ferdynanda d’Artois księcia de Berry, ojciec Don Carlosa pretendenta do tronu Hiszpanii oraz Roberta I Parmeńskiego, obalonego przez Wiktora Emanuela II w ramach unifikacji Italii. Ten zaś był ojcem Zyty ostatniej cesarzowej Austro- Węgier,

 

3) 14 stycznia 1858 r. w Paryżu został dokonany poważny lecz nieudany zamach bombowy przez grupę anarchistów pod kierunkiem karbonariusza Felice Orsiniego ( ur. 1819 w Państwie Kościelnym, działacza „Młodej Italii”, współpracownika Mazziniego, z którym był we władzach tzw. rewolucyjnej Republiki Rzymskiej w 1849 r., która na kilka miesięcy opanowała Państwo Kościelne, zlikwidowanej przez wojska Ludwika Napoleona Bonaparte ) –na cesarza Francji Napoleona III. Trzy bomby zostały rzucone w eskortę cesarza i pod karetę. W zamachu zginęło 8 osób a ok.140 zostało rannych. Zamach wywołał skandal międzynarodowy, albowiem bomby zostały wykonane Birmingham przez Anglika i pomocą angielskich radykałów. Okazało się, że do Wielkiej Brytanii mogą podróżować wszelcy radykałowie np. na lewych paszportach i ich działalność nie jest kontrolowana. W sprawie „afery Orsiniego” składał wyjaśnienia przed parlamentem premier Palmerston a królowa Wiktoria wraz z małżonkiem złożyli w czerwcu 1858 wizytę we Francji i mieli długie spotkanie z Napoleonem III.

Orsini został skazany i zgilotynowany już w marcu ale inny zamachowiec - di Rudio dostał dożywocie na Diabelskiej Wyspie w Gujanie Francuskiej, skąd zbiegł do Gujany Brytyjskiej a stamtąd do USA. W efekcie zamachu cesarz Napoleon III miał się zgodzić w dniu 21 lipca 1858 r. na tajnym spotkaniu w kurorcie Plombieres-Les-Bain na propozycje Camillo Benso hrabiego Cavour premiera Królestwa Sardynii aby wypowiedzieć wojnę Habsburgom i usunąć ich z Półwyspu oraz dokonać zjednoczenia północnej Italii z udziałem Francji i Sardynii. Napoleon III się zgodził za cenę oddania przez królestwo Sardynii –księstwa Sabaudii i hrabstwa Nicei oraz małżeństwa córki królewskiej . i ten się zgodził i to zrobił: oddał księstwo Sabaudii i hrabstwo Nicei Napoleonowi wraz z Chambery i opactem Hautecombe z grobami władców Sabaudii oraz skłonił króla Wiktora Emanuela II z bocznej linii sabaudzkiej Carignano do wypowiedzenia wojny Austrii ,

 

4) 18 sierpnia 1872 r. w Madrycie został ostrzelany z rewolwerów i broni długiej król Hiszpanii Amadeo I , syn Wiktora Emanuela II króla Italii - przez nieznanych sprawców. Ranne zostały konie, król nie ucierpiał ale podjął decyzję o abdykacji , którą ogłosił 11 lutego 1873 r. Wcześniej bo 28 grudnia 1870 r. został zastrzelony przy wyjściu z Kortezów przez nieznanych sprawców premier Hiszpanii książę Juan Prim y Pratts, który doprowadził do wstąpienia na tron Amadeusza I,

 

5) 11 listopada 1878 r. w Neapolu miał miejsce nieudany zamach na Umberto I króla Italii syna Wiktora Emanuela II, dokonany przez Giovanniego Passionante anarchistę. Zamachowiec rzucił się z nożem na otwarty powóz, w którym jechał król, królowa i premier Cairoli ( b. oficer Garibaldiego) krzycząc: ”Niech żyje Orsini! Niech żyje światowa republika!” Król został zraniony w ramię, królowa walnęła zamachowca bukietem a oficer kirasjerów Stefano di Giovanni – szablą w głowę.

Passionante nóż miał owinięty w czerwoną chustę z napisem „Śmierć królowi! Niech żyje światowa republika! Niech żyje Orsini!”. Następnego dnia w kilku miastach anarchiści rzucili bomby w tłumy świętujące cudowne uratowanie króla. We Florencji zginęły 3 osoby a rannych zostało 10. Bomby zostały rzucone też w Pizie i w Pesaro. Poeta Giovanni Pascoli publicznie odczytał w Bolonii „Odę do Passionantego”. Passionante został skazany na karę śmierci zamienioną na dożywocie,

 

6) W dniu 29 lipca 1900 r. dokonany został w Monza drugi, tym razem skuteczny zamach na króla Italii Umberto I. Król został zastrzelony przez amerykańsko włoskiego anarchistę Gaetano Bresci .Bresci został skazany na dożywocie i osadzony na wyspie Santo Stefano koło Ventotene i znaleziony martwy w celi 22 maja 1901 r.. Na cześć zamachowca w Nowym Jorku powstało anarchistyczne „Bresci Circle”, które dokonało próby wysadzenia Katedry Św. Patryka w trakcie nabożeństwa.

 

7) 30 stycznia 1889 r. w zamku myśliwskim w Mayerling zostało znalezione martwe ciało arcyksięcia Rudolfa Habsburga Lotaryńskiego następcy tronu Austro-Węgier oraz niejakiej Marii Vetsera córki Albina Vetsera oraz Heleny Vetsera z domu Baldazzi córki Theodore Baldazzi bankiera sułtana Imperium Osmańskiego i Elizy Baldazzi z domu Sarell, Brytyjki z rodziny bankierów ,dyplomatów i współpracowników Kompanii Levantu, działających w Konstantynopolu i Smyrnie. Brat Heleny Baldazzi - Henryk Baldazzi spadkobierca 6 mln franków w złocie po ojcu Theodore był ojcem dwojga nieślubnych dzieci hrabiny Marii Larish von Wallersee ,urodzonej jako nieślubne dziecko starszego brata cesarzowej Elżbiety -Ludwika Wilhelma Bawarskiego i aktorki Henrietty Mendel, z którą się później ożenił. W 1869 dziewczynka została zaproszona przez cesarzową Elżbietę na dwór i w 1877 r. wydana za mąż za właściciela majoratu w Karwinie hrabiego Larisch von Moennich. Hrabina Larisch miała poznać arcyksięcia Rudolfa z Marią Vetsera w 1888 a w 1889 oboje zostali znalezieni martwi w zamku Mayerling. Arcyksiążę Rudolf był jedynym synem cesarza Franciszka Józefa i prawa do tronu przeszły na młodszego brata cesarza arcyksięcia Karola Ludwika a po jego śmierci w 1896 r. na jego syna arcyksięcia Ferdynanda Habsburga, zastrzelonego 28 czerwca 1914 r. w Sarajewie przez członka tajnej organizacji „Młoda Bośnia” Gawriło Principa. Arcyksiążę Franciszek Ferdynand sprzeciwiał się wojnie.

Po jego śmierci prawa do tronu przeszły na jego bratanka arcyksięcia Karola Franciszka , który został cesarzem 21 listopada 1916 r. jako Karol I Habsburg. Karol I Habsburg ożeniony z Zytą Burbon Parma miał dwóch szwagrów, którzy w czasie IWW służyli w armii belgijskiej. Jeden z nich książę Sykstus Burbon Parmeński został w 1917 r. poproszony przez cesarza o przekazanie Francji propozycji dla aliantów o zawarcie separatystycznego pokoju przyspieszającego koniec wojny. Niemcy nie zostały o tym powiadomione. Przeciek nastąpił w kwietniu 1918 i wtedy Karol I zaprzeczył. Wtedy listy Karola I ujawnił premier Georges Clemenceau. Premier Clemenceau miał brata Paula ożenionego z Zofią Szeps córką dziennikarza wiedeńskiego Moritza Szepsa, który po śmierci arcyksięcia Rudolfa twierdził, że był jego przyjacielem i ujawniał jego prawdziwe lub rzekome poglądy na sprawy polityczne , w tym stosunki z cesarzem Franciszkiem Józefem. Jej siostra Berta z męża Zuckerkandl literatka prowadziła w Wiedniu salon artystyczny.

Arcyksiążę Rudolf był ożeniony ze Stefanią Klotyldą Koburg prawnuczką Franciszka księcia Saksonii-Coburg-Saalfeld, którego córka Wiktoria została wydana za mąż za Edwarda Augusta księcia Kentu z dynastii Hanowerskiej i młodszego brata króla Wielkiej Brytanii Jerzego IV w dniu 11 lipca 1818 r. Z tego małżeństwa narodziła się w 1819 r. Aleksandryna Wiktoria królowa , która wyszła za mąż za brata stryjecznego Alberta. Zatem jego córka była daleką kuzynką królowej Wiktorii.

 

8) W dniu 10 września 1898 r. na przystani portowej w Genewie została zamordowana ciosem śrubokrętu w serce cesarzowa Elżbieta Bawarska cesarzowa Austro-Węgier . Zamachu dokonał Luigi Lucheni ur. w Paryżu włoski anarchista, który twierdził, że właściwie chciał zamordować księcia Orleanu Henryka –prawnuka króla Francji Ludwika Filipa. Książę Henryk był zagorzałym podróżnikiem – odwiedził Syberię, Tybet, Indochiny, Madagaskar, Abisynię a zmarł 9 sierpnia 1901 r. w Sajgonie. Cesarzowa Elżbieta wiele podróżowała po śmierci syna a w 1898 r.Rudolfa opłakiwała też siostrę Zofię Charlottę, która zginęła 4 maja 1897 r. w Paryżu w pożarze na dorocznej imprezie charytatywnej rodzin arystokratycznych tzw. Bazarze de la Charite. Zginęło wówczas ponad 120 osób a 200 zostało poparzonych. Zofia Charlotta została rozpoznana przez jej dentystę. Lucheni został skazany na dożywocie w Genewie a 10 października 1910 r. został znaleziony w celi-powieszony.

 

9) W dniu 1 lutego 1908 r. w Lizbonie został dokonany zamach na króla Portugalii , w którym zginął król Carlos I ze strony matki Marii Pii wnuk Wiktora Emanuela II oraz następca tronu Portugalii książę Louis Filip lat 21. Zamachu dokonało dwóch karbonariuszy :Alfredo Luis da Costa i Manuel Buica. Na tron wstąpił młodszy syn Manuel Ii, który został obalony przez tzw. rewolucję 5 października 1910 r. i udał się na wygnanie do Wielkiej Brytanii. Katolickie Królestwo Portugalii przestało istnieć.

 

Co łączyć może ofiary zamachów? Robocza teoria spiskowa jest taka, że zamachy te i ich ofiary były powiązane mniej lub bardziej zdynastią sabaudzką, z sukcesją jakobicką oraz z likwidacją monarchii katolickich na kontynencieceuropejskim. W szczególności Państwa Kościelnego, monarchii na Półwyspie Apenińskim czyli m.in. Królestwa Obojga Sycylii i Królestwa Sardynii oraz oczywiście Austro-Węgier.

Zacznijmy od Sabaudii. Dzisiaj to praktycznie zapomniane państwo, rozszarpane pomiędzy Francję, Szwajcarię i Włochy, nie bez udziału własnych władców z młodszej gałęzi Savoia Carignano, którzy rządzili w okresie 1831-1878.

 

Pojawiła się początkowo jako niezależne hrabstwo Sabaudii w ramach Świętego Cesarstwa Rzymskiego w roku 1003 jako nadanie hrabstw Maurienne i Aosty na rzecz Umberta I Białorękiego przez cesarza Henryka II. Młodszy syn tegoż, Otto II ożenił się panną Adelajdą, dziedziczką hrabstwa Turynu i markizatu Suzy.

Natomiast córka Berta została wydana za mąż w 1055 r. za Henryka IV przyszłego cesarza Świętego Cesarstwa Rzymskiego.

 

W okresie XII – XIV drogą ożenków i spadków a nawet zakupów hrabiowie Sabaudii powiększyli stan posiadania kolejno o Vaud na północ od jeziora Genewskiego, miasta Chambery i Pinerolo oraz hrabstwo Nicei (1388) i hrabstwo Genewy (1401).

Całe to stosunkowo niewielkie terytorium było położone w strategicznym miejscu na południe od zachodnich Alp na znanym od starożytności szlaku z Rzymu do Canterbury i Londynu, zwanym od średniowiecza Via Francigena oraz na szlaku do Santiago de Compostela ( Droga św. Jakuba) . Na północy zatem Sabaudia kontrolowała dwa przejścia alpejskie: przełęcz św. Bernarda oraz przełęcz Mont Cenis, którędy podobno Hannibal przeprowadził armię na Rzym, podobnie jak generał Alex Dumas przeprowadził w 1794 r. 53 tysiące jakobinów.

 

Hrabiowie Sabaudii od początku swych rządów fundowali opactwa (Hautecombe, opactwo Tamié 1132 r.,), kościoły oraz dostarczali mu synów na biskupów a córki na mniszki. Hrabia Amadeusz III uczestniczył w wyprawie krzyżowej , jego syn Humbert III został błogosławionym Kościoła Katolickiego a córka Matylda żoną Alfonso I króla Portugalii.

 

Z czasem wydawanie hrabianek i księżniczek sabaudzkich za królów a w najgorszym razie za synów królewskich ,podobnie jak ożenki hrabiów i książąt Sabaudii z córkami domów panujących stały się normą. W ostateczności były to siostrzenice, jak hrabianki Prowansji, córki Beatrycze Sabaudzkiej, które za zgodą wuja hrabiego Tomasza wydano kolejno za: Małgorzata za Ludwika IX króla Francji, Eleonora za Henryka III Plantageneta króla Anglii, Sancha za Ryszarda księcia Kornwalii młodszego syna króla Anglii uczestnika „Krucjaty Baronów” a Beatrycze za Karola I Andegaweńskiego króla Sycylii.

 

W 1326 r. córka Amadeusza V Anna została wydana za cesarza bizantyjskiego Andronikosa III Paleologa i pełni funkcję regentki po śmierci męża.

SW roku 1416 dziewiętnasty hrabia Sabaudii Amadeusz VIII otrzymuje z rąk cesarza Zygmunta Luksemburskiego a jego syn książę Ludwik I Sabaudzki w 1433 r. żeni się z córką króla Cypru i (tytularnie) Jerozolimy Anną Lusignan, która otrzymuje od hrabiny de Charny Całun początkowo przechowywany w Chambery a po przeniesieniu stolicy – w Turynie. Relikwia ta została w roku 1983 podarowana Papieżowi.

 

Księżna Anna urodziła dziewiętnaścioro dzieci, z których córka Charlotta została wydana za Ludwika XI króla Francji a córka Bonne wyszła za mąż za księcia Mediolanu Galeazzo Marię Sforza i została teściową cesarza Maksymiliana I i babką Bony królowej Polski.

 

Do roku 1713 Sabaudią rządziło 17 książąt. W tym roku książę Wiktor Amadeusz Ii na podstawie traktatu w Utrechcie otrzymał w wyniku wojny o sukcesję hiszpańską – Królestwo Sycylii.

 

I teraz dochodzimy do jednego z najważniejszych wątków w historii dynastii sabaudzkiej i jej roli Europie XVIII i XiX w . Do jej roli w przedłużeniu w linii męskiej i żeńskiej rodu króla Anglii, Szkocji i Irlandii Karola I i VI Stuarta ściętego w 1649 r. w wyniku spisku i buntu parlamentu.

 

Karol I był ożeniony z siostrą króla Francji Ludwika III –królewną Henriettą Marią Bourbon, która nie wyrzekła się wiary katolickiej i za przeciwnika na dworze miała doradcę królewskiego księcia Buckinghama oraz całe struktury Kościoła Anglikańskiego i „nowych angielskich arystokratów”, którzy przeżuwali majątki „papistowskiego Kościoła” i majątki katolików angielskich, którzy nie wyrzekli się wiary, zrabowane przez Henryka VIII i Elżbietę I.

 

Królowa Henrietta Maria urodziła dziewięcioro dzieci, z tego dwóch królów Anglii, Szkocji i Irlandii : Karola II ,panującego w latach 1660-1685 po czasach dyktatury Oliviera Cromwella i zmarłego bez legalnego potomka oraz Jakuba II Stuarta, panującego w latach 1685-1688 i obalonego w wyniku buntu protestanckich poddanych pozostających w porozumieniu z jego protestancką córką Anną, wówczas żoną Wilhelma III Orańskiego księcia Oranii i Stadhoudera Republiki Zjednoczonych Prowincji a jednocześnie syna starszej siostry obalonego króla – Marii.

 

Bunt i obalenie angielskiego katolickiego króla przez jego protestanckich poddanych i protestancką część rodziny były wynikiem wydania przez niego w 1687 i 1688 „Dekretów o tolerancji religijnej”, które dawały równe prawa katolikom i przedstawicielom różnych innych wyznań chrześcijańskich oraz urodzeniem 10 czerwca 1688 r. przez drugą żonę króla katoliczkę Marię Beatrycze d’Este księżniczkę z Modeny męskiego potomka Jakuba Franciszka Edwarda Stuarta księcia Walii .

 

Król Jakub II prowadził od 1685 r. boje z Parlamentem i Kościołem Anglikańskim o przywrócenie praw obywatelskich katolikom i innym wyznaniom nie-anglikańskim. W 1687 r. w Szkocji a w kwietniu 1688 r. w Anglii wydał Deklarację o Wolności Wyznania (Declaration of Indulgence), którą nakazać odczytać  w legalnych czyli anglikańskich kościołach. Deklaracja została zbojkotowana przez pastorów a arcybiskup Canterbury i sześciu innych biskupów wystosowało protest do króla.

Biskupów król kazał zamknąć w Tower .

 

Deklaracja obejmowała m.in. cofnięcie skutków przepisów karnych przeciwko katolikom oraz przepisom ograniczającym ich dostęp do urzędów cywilnych i wojskowych oraz do studiów na uniwersytetach . Król zażądał od parlamentów m.in. unieważnienia tzw. Test Acts z 1661 r, z 1673 r I 1678 r.

Akt Parlamentu z 4 lutego 1673 r. zatytułowanego następująco:"...Akt/przepis w celu zapobieżenia niebezpieczeństwom, jakie mogłyby zaistnieć ze strony “papieskich recusants” czyli osób odmawiających brania udziału w nabożeństwach anglikańskich”. Ten Akt narzuca na wszystkie osoby obsadzające jakikolwiek urząd, cywilny lub wojskowy ,obowiązek złożenia przysięgi zwierzchnictwa i lojalności oraz podpisania deklaracji PRZECIWKO Transsubstancjacji (dogmatowi wiary katolickiej ustalonemu na Soborze Laterańskim IV 1215 i na Soborze Trydenckim 1551 ,iż w czasie Eucharystii następuje prawdziwa przemiany chleba /hostii i wina w Ciało i Krew Jezusa Chrystusa przyp. mój) i także przyjęcia sakramentu w ciągu 3 miesięcy od objęcia urzędu. Przysięga dla Test Act z 1673 r. brzmiała : Ja, niniejszym oświadczam, że absolutnie nie wierzę iż ma miejsce jakakolwiek transsubstancjacja w sakramencie podczas Wieczerzy Pańskiej lub w elementach chleba i wina w czasie i po konsekracji z tego przez jakąkolwiek osobę…”).

 

Parlamenty zaprotestowały i zostały rozwiązane. Natomiast siedmiu angielskich polityków, którzy przeszli do brytyjskiej historii jako „siedmiu nieśmiertelnych”: Charles Talbot, William Cavendish, Thomas Osborne, Richard Lumley, Henry Compton biskup Londynu, Edward Russel i Henry Sydney wysłali 30 czerwca 1688 zaproszenie do Wilhelma III Orańskiego aby w jedności religijnej przybył na wyspę nawet z małą armią, to oni się zbuntują i go poprą i że właśnie urodzony książę Walii to „impostor” czyli oszust a raczej „dziecko podmienione w miejsce zmarłego” i tak dalej w tym podobie.

 

W dniu 5 listopada 1688 wylądowały w Torbay „oddziały interwencyjne” Wilhelma III Orańskiego w sile 14 tysięcy piechoty i 463 okrętów przeciwko legalnemu Królowi Anglii, Szkocji i Irlandii. W drodze do Londynu powiększały się one dzięki dezerterom z armii angielskiej, nie licząc ochotników spoza armii.

 

Jakub II Stuart wraz z rodziną zdecydował się wyjechał do Francji , gdzie spodziewał się pomocy od Ludwika XIV i swojej siostry Henrietty żony księcia Orleanu, młodszego brata króla.
Tymczasem parlament angielski był wcześniej legalnie rozwiązany i w dodatku nie był jednomyślny w tym, czy król Jakub II Stuart poprzez swój wyjazd „w domyśle abdykował” i tron jest pusty, czy też tron jest tylko „czasowo opuszczony” i potrzeba jedynie regenta.

 

Wtedy Wiliam III Orański zagroził, że jeśli nie otrzyma posady króla, to wyjeżdża. Z armią oczywiście. W odpowiedzi 13 lutego 1689 r. parlament ogłosił tzw. Declaration of Rights. W której przedstawił 13 „naruszeń prawa”. Jakich dopuścić się miał król Jakub II oraz 13 klauzul ograniczających władzę Korony a przyznającym prawa obywatelem. Z ciekawszych praw obywatelskich : klauzula nr 3 „instalowanie jakiejkolwiek instytucji Kościoła Katolickiego jest nielegalne” i klauzula nr 7 „Wszyscy Protestanci mają prawo do posiadania broni dla obrony”.

 

Wilhelm III Orański i Maria II Stuart złożyli przysięgę na w/w klauzule i zostali koronowani 11 kwietnia 1689 r. przez biskupa anglikańskiego Henry’ego Comptona, jednego z siedmiu ,którzy ich zaprosili pisemnie do obalenia legalnie koronowanego króla Jakuba II Stuarta. Zaś cała operacja przeszła do historii jako „Glorious Revolution” (Chwalebna rewolucja) .

 

Jakkolwiek Wilhelm III Orański i jego żona Maria Stuart mieli siłę wojskową i niemal pełne poparcie parlamentu i Kościoła Anglikańskiego, to perspektywy protestanckiej dynastii opartej na „wyrwaniu praw do tronu” przez protestanckie córki króla Jakuba II z jego małżeństwa z Anną Hyde nie przedstawiały się zbyt optymistycznie : rządzący Wilhelm i Maria nie mieli dzieci a Irlandia była kontrolowana przez katolickich zwolenników legalnego króla Jakuba II Stuarta.

Zaledwie w 6 lat po koronacji Maria zachorowała na czarną ospę i zmarła w roku 1694 w wieku 32 lat. William III Orański zmarł 8 marca 1702 r. niespełna 3 miesiące po śmierci króla Jakuba II.

 

Następna w kolejce do tronu młodsza siostra Anna Stuart żona Jerzego Oldenburskiego młodszego syna króla Danii Fryderyka III , w chwili śmierci Wilhelma III Orańskiego w 1702 r. miała lat 37 a za sobą 18 ciąż ale tylko troje dzieci urodziło się żywe, a zaledwie jeden syn dożył lat 11 i zmarł w roku 1700.

 

W tych okolicznościach kiedy zmarł król Jakub II Stuart jego syn urodzony w Londynie tuż przed ucieczką w 1688 Jakub Franciszek Edward Stuart 16 września 1701 r. w zamku w Saint- Germain –en-Laye , gdzie rodzina przebywała na wygnaniu, ogłosił się „królem Jakubem III Angielskim i Jakubem VIII Szkockim”.

Roszczenie do tronu angielskiego i szkockiego Jakuba Franciszka Edwarda Stuarta poparły: Hiszpania, Francja, Modena i Państwo Kościelne a konkretnie papież Innocenty XII. Król Ludwik XIV jednak uznał Wilhelma III Orańskiego na tronie angielskim a ostatecznie wypowiedział gościnę Jakubowi Franciszkowi i ten udał się w gościnę do Bar-Le-Duc w Lotaryngii a po nieudanym powstaniu jakobickim w Szkocji 1715/1716 został zaproszony przez vice legata papieskiego do Avignonu.

 

W 1717 r. ożenił się z Marią Klementyną Sobieską córką królewicza Jakuba Ludwika Sobieskiego i wnuczką króla Jana III Sobieskiego. W 1719 r. otrzymał jako katolicki pretendent do tronu angielskiego oficjalne wsparcie papieża Klemensa XI w postaci siedziby w pałacu Muti w Rzymie i stałych apanaży.

Ten gest stawiał Papiestwo na kursie kolizyjnym na dekady a może i dłużej, albowiem „starszy pretendent” Jakub III Stuart zmarł dopiero 1 stycznia 1766 r. czyli po 64 latach 3 miesiącach i 16 dniach od ogłoszenia roszczenia do tronu.

 

Na tym się nie skończyło, bowiem Maria Klementyna urodziła Jakubowi dwóch zdrowych, krzepkich chłopaków, którzy też żyli długo i też zgłosili pretensje do tronu angielskiego a potem brytyjskiego.

 

W 1720 r. urodził się Charles Edward Stuart ,który przeszedł do historii jako „Bonnie Prince Charlie”, a w 1725 r. Henryk Benedykt Stuart, ochrzczony przez papieża Benedykta XIV miał po latach burzliwej młodości (towarzyszył bratu w przygotowaniach do powstania jakobickiego w 1745 r. i nominalnie był dowódcą inwazji oddziałów francuskich) zostać w 1747 kardynałem diakonem przy kościele Santa Maria di Campitelli w Rzymie ( gdzie modlą się o nawrócenie Anglii na wiarę katolicką) a w 1748 zostać wyświęcony na księdza , w 1759 na biskupa (tytularny Koryntu) i od roku 1763 aż do śmierci w 1807 r. pełnić najwyższe funkcje w Kurii Rzymskiej. Oficjalnie po śmierci brata w 1788 r. występował jako Kardynał –Książę Yorku a jakobici tytułowali go „Henryk IX of England” i „Henryk I of Scotland”.

 

Zanim jednak urodził się Bonnie Prince Charlie w 1720 r. przyszłość roszczeń Stuartów katolickich do tronu angielskiego i szkockiego w linii króla Jakuba II nie była znana.

 

Ale Stuartowie mieli jeszcze jedną „zapasową” linię potencjalnych pretendentów do tronu. Była to siostra króla Jakuba II Stuarta i córka ściętego króla Karola I – Henrietta Anna ur. 1644 r. i wychowywana na dworze Ludwika XIV, którego ojciec Ludwik XIII był szwagrem ściętego króla.

 

Ludwik XIV wydał za mąż Henriettę Annę Stuart za swojego brata Filipa Bourbona księcia Orleanu. Z tego małżeństwa urodziła się m.in. Maria Anna Orleańska wydana za mąż w 1684 r. za Wiktora Amadeusza II księcia Sabaudii . Maria Anna Sabaudzka urodziła sześcioro dzieci, w tym następcę tronu Sabaudii Karola Emanuela III oraz córkę Marię Adelajdę Sabaudzką , która została wydana za wnuka króla Ludwika XIV –Ludwika Burbona księcia Burgundii ”Małego Delfina”, drugiego w kolejce do tronu Francji.

 

Maria Adelajda żona „Małeg Delfina Francji” i zarazem wnuczka Henrietty Anny Stuart urodziła 3 synów, w tym Ludwika XV króla Francji. Jej prawnukowie ( syn Ludwika XV Ludwik Ferdynand Burbon zmarł przed ojcem) to kolejni królowie Francji : Ludwik XVI –ścięty w 1793 przez jakobinów, Ludwik XVIII (1795-1814 pretendent do tronu, 1814-1824 król Francji , ) i Karol X (1824 -1830, który wydał 1 mld franków na rekompensaty dla arystokratów aby mogli odkupić zrabowane majątki , ojciec zamordowanego w 1820 r. księcia de Berry ) obalony przez potomka Filipa „Egalite” księcia Orleanu, który głosował za ścięciem Ludwika XVI.

 

Obaj młodsi bracia Ludwika XVI przyszli królowie Francji ożenili się z księżniczkami Sardynii i Sabaudii prawnuczkami Marii Anny Orleańskiej córki Henrietty Anny Stuart.

 

Tak więc zanim „Starszemu Pretendentowi” urodzili się synowie, w okresie 1714-1720 „potencjalną pretendentką do tronu Anglii Szkocji i Irlandii była Maria Anna Orleańska, szwagierka króla Francji Ludwika XIV.

 

Jak więc widać, na kursie kolizyjnym z protestanckimi królami Anglii, Szkocji i Irlandii a od roku 1707 Wielkiej Brytanii stały dwie linie dynastyczne katolickie kontynentalnej Europy – Królestwo Sardynii i księstwo Sabaudii ( Sardynia a początkowo Sycylia została wraz z tytułem królewskim „przydzielona” księciu Wiktorowi Amadeuszowi II w traktacie pokojowym w Utrechcie 1713 po wojnie o sukcesję hiszpańską) oraz Francja.

 

Sukcesję protestancką zabezpieczał akt parlamentu angielskiego z 1701 r. tzw.Act of Settlement, w którym potwierdzono zasadę wykluczenia z praw do tronu angielskiego i szkockiego „na zawsze” katolików a konkretnie osób mających związki z Kościołem Rzymskim i jego Stolicą, praktykujących  „papistowską religię” lub ożenionych się z papistkami.

 

Ten przepis obowiązuje w Wielkiej Brytanii do dzisiaj z niewielkimi zmianami.

 

Act of Settlement przyznawał prawo do tronu córce starszej siostry ściętego Karola I Stuarta a córki króla Jakuba I Elżbiety żony palatyna reńskiego Fryderyka V, którzy na zaproszenie Stanów Generalnych Czechj w okresie 4 listopada 1619-8 listopada 1620 pełnili funkcję króla i królowej Czech .Ponieważ wcześniej te same Stany dokonały wyboru na następce króla Czech Macieja Habsburga - Ferdynanda II Habsburga (1617) po czym 23 maja 1618 wyrzucili z okna zamku królewskiego na Hradczanach cesarskich namies4ników i ich sekretarza no i zaprosili do rządzenia dwoje protestantów. Zakończyło się to wszystko bitwą pod Białą Górą z armią cesarską i likwidacją protestanckiej szlachty czeskiej.Oraz ucieczką „Zimowego Króla” wraz małżonką.

 

Tą córką Elżbiety Stuart wymienioną w Act of Settlement była Zofia Hanowerska, która jednakże zmarła 8 czerwca 1714 r. na dwa miesiące przed śmiercią Królowej Anny Stuart . Na tron Wielkiej Brytanii wstąpił zatem jej syn Jerzy Hanowerski, który zapoczątkował stabilną w sensie sukcesji niemiecką dynastię protestancką, która rządziła nieprzerwanie do 1837 r.

 

Dynastia rządziła twardą ręką a powstanie jakobitów pod wodzą księcia Karola „Młodszego Pretendenta” w 1745 r. zostało utopione we krwi przez księcia Cumberland ksywa „Rzeźnik”.

 

Książę Karol, który sam finansował powstanie, przybył do Szkocji na zaproszenie klanów szkockich a do powstania przyłączyli się jakobici z nizin i Anglii. Łącznie zebrało się ok. 14 tysięcy ochotników pod bronią. Powstańcy zajęli Edynburg i 21 września stoczyli zwycięską bitwę pod Prestonpans, w której stracili jedynie 30 zabitych i 70 rannych a wojska rządowe 300 zabitych, 500 rannych i 1500 wziętych do niewoli.

 

Był to wielki sukces militarny i wizerunkowy ale o ostatecznym wyniku zadecydowały zasoby i rezerwy. Hanowerczycy mogli ściągnąć posiłki z Łącznie zostało stoczonych 9 bitew i potyczek, z czego 8 zwycięskich dla jakobitów. Ostatnia bitwa pod Culloden Moor pod Inverness skończyła się jednak klęską i masakrą powstańców . Ranni na polu bitwy zostali dobici, kilkuset wziętych do niewoli buntowników zostało sprzedanych na plantacje do Ameryki a odcięte głowy przywódców powstania zostały nabite na pale na którymś moście londyńskim, aby mogło je oglądać towarzystwo jeżdżące na bale, herbatki i inne wieczorynki.

 

Potworne skutki powstania jakby zamroziły sprawę sukcesji jakobickiej dla wnuków Jakuba II Stuarta ale linia sukcesyjna sabaudzka miała się dobrze. Ożeniony z siostrzenicą Ludwika XIV i Stuartówną Karol Amadeusz III miał syna Wiktora Amadeusza III ożenionego z córką króla Hiszpanii Filipa V, ten zaś miał dwanaścioro dzieci , w tym trzech synów kolejno zasiadających na tronie Królestwa Sardynii i księstwa Sabaudii.

 

Ale nadeszła rewolucja francuska i Sabaudia padła ofiarą najazdu jakobinów. W 1796 r. na podstawie tzw. traktatu paryskiego armia napoleońska otrzymała wolne przejście przez Alpy na Rzym, co też się dokonało w 1798 r. Turyn był okupowany przez generała Jouberta a rodzina królewska ewakuowała się na mało dostępną Sardynię. Na kontynencie zaś Napoleon Bonaparte zainstalował „Republikę Piemontu” z hasłem „Liberté, égalité, fraternité, zmiecioną przez wojska Suworowa . Jednakże dalej spokoju nie było, wojska wciąż maszerowały i rodzina wróciła do Turynu dopiero w 1814 r.
 

W tym czasie było już wiadomo, że katolicka dynastia ,która posiadała Sabaudię od co najmniej 1003 r. w nieprzerwanym władaniu jako hrabstwo, księstwo i królestwo Sabaudii - nie będzie mieć męskiego potomka w głównej linii. Wiktor Amadeusz III miał trzech synów, ale Karol Emanuel IV najstarszy i Karol Feliks nie mieli dzieci a Wiktor Emanuel miał syna, ale ten zmarł na ospę w wieku 3 lat. Miał cztery dorosłe córki, z których najstarsza Maria Beatrycze Sabaudzka wyszła za mąż za księcia Modeny Franciszka IV Habsbuga –Este. Oboje, ojciec i córka kolejno byli pretendentami do tronu angielskiego: on jako Wiktor I od roku 1819 po śmierci brata a ona jako Maria III od 10 stycznia 1824 r.

 

Następny w kolejce w sukcesji jakobickiej był jej syn Franciszek V Habsburg Este, który po jej śmierci w 1840 r. mógł przyjąć tytuł Franciszka I. Po jego śmierci w 1875 r. jakobicie prawa do tronu brytyjskiego przeszły na jego bratanicę Marię Teresę Henriettę Habsburg-Este , która wyszła za mąż za Ludwika Luitpolda Wittelsbacha , który w latach 1913-1918 był królem Bawarii aż do rewolucji komunistycznej Kurta Eisnera. Sukcesja jakobinka przeszła na najstarszego syna Rupprechta Wittelsbacha.

 

Tymczasem w sprawie dynastii sabaudzkiej na Kongresie Wiedeńskim w 1814 r., zostały podjęte tajemnicze decyzje, iż tronu nie będzie dziedziczyć żadna z czterech córek Wiktora Emanuela I , jak np. w Anglii czy nawet w Austrii ale kuzyn z bocznej linii sabaudzkiej – Carignano, której założycielem był piąty syn księcia sabaudzkiego Karola Emanuela I – Tomasz Franciszek urodzony w 1596 r.. który pobierał należne mu apanaże z ziem hrabstwa Genewy, Vaud, Aosty i Bresse .On i jego potomkowie nie uczestniczyli w zarządzaniu państwem ale zajmowali się wojaczką lub zajmowali pomniejsze stanowiska w armii czy w administracji.

 

Tym kuzynem był Franciszek Albert ur. w 1798 r. syn szóstego księcia Carignano, oficera armii francuskiej, który zmarł w 1800 r. jakoby we francuskim więzieniu. Syn miał się w rewolucyjnej i cesarskiej Francji „wychowywać na ulicach Paryża” a dzięki zabiegom matki Marii Krystyny córki księcia Kurlandii i wnuczki Augusta III Sasa czyli Wettynówny - otrzymał od Napoleona Bonaparte w 1810 r. tytuł hrabiego imperium i pensję roczną w wysokości 100.000 franków.. Matka miała wprost odmówić pomocy oferowanej przez króla Sardynii, który powrócił do władzy i życzył sobie wychowywać i kształcić księcia wg „starych zasad”.

 

W roku 1812 księżna Carignano wywiozła syna do Szwajcarii, gdzie oddała go na nauki do protestanckiego pastora Jean-Pierre Étienne Vauchera, kalwinisty, który prowadził „szkołę dla europejskiej młodzieży szlacheckiej wg idei Rousseau. Kiedy do Szwajcarii zbliżały się wojska koalicji anty-napoleońskiej, księżna wraz z rodziną uciekła do Paryża a Franciszek Albert uczył się jeszcze w College Stanislas a nawet został mianowany lejtnantem dragonów cesarza Napoleona I.

 

Ale nadszedł król Luis XVIII i młody Carignano utracił tytuł „hrabiego Cesarstwa” oraz apanaże.

Kiedy Franciszek Albert pojawił się w Turynie jako następca tronu Królestwa Sardynii wyznaczony przez Kongres Wiedeński, król po zapoznaniu się z jego poglądami i umiejętnościami zaczął na poważnie rozważać obalenie prawa salickiego i obsadzenie na tronie swojej najstarszej córki.

 

Ale ponieważ na Kongresie Wiedeńskim sporo walców tańczył ambasador brytyjski wicehrabia Robert Casterleigh a reprezentantem króla Ludwika XVIII Burbona był ekskomunikowany w 1791 r, biskup Meuton ,książę Benewentu, sojusznik Filipa Egalite i sponsorowany przez angielskie i holenderskie Karol Maurycy de Talleyrand -Perigord, to trudno się było spodziewać, że Kongres wyrazi zgodę na objęcie tronu Królestwa Sardynii przez jakobicką pretendentkę do tronu Marię Beatrycze Sabaudzką.

 

Przeciwnie, kandydatura niekompetentnego antyklerykała otaczającego się karbonariuszami – okazała się nie do ruszenia.

 

Na efekty nie należało długo czekać. Jeszcze jako pretendent do tronu zamotał się w karbonarskie spiski, których celem miało być obalenie jego własnego kuzyna. Koledzy karbonariusze mieli plan aby zmusić króla do przyjęcia hiszpańskiej konstytucji oraz do wypowiedzenia wojny Austrii oraz zaanektowania sąsiedniej Lombardia -Veneto. Charles Albert miał być kimś w rodzaju parlamentariusza. Cały plan spalił na panewce, bo król w obliczu zamieszek i groźby ataku na pałac –abdykował na korzyść brata Karola Feliksa a młodego spiskowca uczynił regentem. Księcia Karola Feliksa nie było w mieście a młody regent nie czuł się na siłach „wypowiadać wojny Austrii” ale jednak powołał „juntę” i odczytał projekt konstytucji z zaznaczeniem, że nowy król musi się zgodzić.

 

Zawiadomił kurierem Karola Feliksa o sytuacji a ten mu odpisał, że abdykacja brata pod przymusem jest nieważna , podobnie jak wszystkie odczytywane deklaracje. I żeby regent natychmiast wyjechał do Novary. I wyjechał. Kiedy emocje opadły , okoliczności sprawy zostały przedyskutowane z Wiktorem Emanuelem I i uznano, że Charles Albert winien jest konspiracji. Karol Feliks chciał go wykluczyć z linii sukcesyjnej i tron dać Wiktorowi Emanuelowi II synowi Karola Alberta. Konsultował się w tej sprawie z Metternichem a ten się sprzeciwił.

 

Nawiasem lata 1816-1821 były bardzo ciekawe. W całych terytoriach zamorskich Hiszpanii w Ameryce Południowej a i w samej Hiszpanii młodzi liberalni oficerowie z lóż zainspirowani „Listem z Jamajki” Simona Bolivara na wyścigi pisali konstytucje, hymny, projektowali flagi i oczywiście napadali na hiszpańskie garnizony ,w efekcie w 1821 r. król Hiszpanii Ferdynand VII stracił Wicekrólestwo Meksyku a w 1822 po ogłoszeniu przez niego konstytucji żądanej przez demokratów, został on uwięziony przez Cortezy w Aranjuez, skąd uwolnił go francuski korpus ekspedycyjny Ludwika XVIII, w którym wziął udział Charles Albert. Uwolniony Ferdynand VII mógł tylko patrzeć, jako do 1824 r. zostało zdemontowane Wicekrólestwo Peru. Jak to mówią, kolejne katolickie królestwo z głowy.


Charles Albert wstąpił na tron w 1831 r. i przez większość swoich rządów starał się rozsądnie administrować państwem.

Ale po 1845 r. znowu uwierzył w swoją misję wyzwolenia Włoch spod austriackiej opresji i utworzenia federacji włoskich państw pod przywództwem Papieża. Trzeba było tylko wypowiedzieć wojnę Austrii.

I to w końcu zrobił w 1848 r. mimo, że w 1834 r. karbonariusze Mazzini z Garibaldim próbowali z terytorium Szwajcarii wzniecić powstanie mające na celu obalenie go i ustanowienie na gruzach Królestwa Sardynii –republiki ,koniecznie świeckiej. Ciekawe skąd mieli kasę na zwerbowanie 200 weteranów, głównie Powstania Listopadowego.

 

No więc stanął na czele „wojsk sprzymierzonych” , w tym wojsk papieskich przeciwko armii austriackiej, ale sojusznicy go porzucili, bo w ostatniej chwili Papież sobie uświadomił, że będą walczyć przeciwko sobie armie katolickie. Mimo to Charles Albert stanął w 1849 r. pod Novarą przeciwko armii Josepha Radetzky’ ego lat 83, który rok wcześniej pobił go pod Custozzą, za co Johann Strauss skomponował na jego cześć „Marsz Radetzky’ ego” . Utwór uporczywie odgrywany na koniec koncertu noworocznego przez filharmoników wiedeńskich.

 

Charles Albert wtrącił się do dowodzenia bitwą i ją przegrał, co jego kosztowało koronę a Królestwo Sardynii 65 mln franków na rzecz Austrii.

 

W Państwie Kościelnym działy się również straszne rzeczy. W dniu 15 listopada 1848 r. na schodach parlamentu został ugodzony w szyję ostrym narzędziem minister spraw wewnętrznych Państwa Kościelnego, skądinąd były zwolennik Napoleona –Pelegrino Rossi, który zmarł na miejscu. Parlament nie zwrócił uwagi na ten „incydent”. W tych warunkach w nocy 24 listopada 1848 r. Papie ż Pius IX uciekł na teren Królestwa Sycylii do Gaety. Wcześniej bronili go z bronią w ręku wielcy poeci: Zygmunt Krasiński i Cyprian Kamil Norwid.

 

W okresie od 9 lutego do 2 lipca 1849 r. funkcjonowała na terenie Państwa Kościelnego tzw. Republika Rzymska ,kierowana przez triumwirat , w którego składzie znalazł się Mazzini. Aktywny był też Garibaldi i bratanek Napoleona Bonaparte Carlo Luciano Bonaparte oraz karbonariusz Felice Orsini, który za 9 lat miał w Londynie zamawiać u angielskich fachowców bomby na innego bratanka Napoleona – cesarza Napoleona III.

 

Mazzini szybko wprowadził w Państwie Kościelnym upragnione prawa czyli wolność prasy, zsekularyzowane szkolnictwo i konfiskatę majątków kościelnych. W tym nie tylko ziemi ale i dzwonów kościelnych. Natychmiast zaczęła się gigantyczna inflacja, kapitał uciekał a rząd czyli „trójka Mazziniego” zaczął być niewypłacalny. Zarządziła więc przymusową „pożyczkę” od właścicieli jeszcze nie skonfiskowanych nieruchomości.

 

Na apel Papieża do katolików o pomoc 24 kwietnia 1849 r. wylądowało w Cittavecchia 10.000 wojsk francuskich prezydenta Luisa Napoleona Bonaparte przyszłego cesarza. i 4.000 hiszpańskich i zaczęły się walki uliczne o Rzym. Trwały one do 2 lipca i Rzym został zdobyty. Mazzini i jego towarzysz z „trójki” Aurelio Soffi oraz 500 innych rewolucjonistów dostało od brytyjskiego agenta konsularnego Johna Freeborna brytyjskie paszporty i wyjechało przez Szwajcarię do Londynu albo np. Belgii.

 

Oddziały Garibaldiego wycofały się „w góry” a król Sardynii Charles Albert po bitwie pod Novarą abdykował i wyjechał na emigrację do Portugalii, gdzie zamieszkał w enklawie brytyjskiej w Oporto i zmarł 29 lipca 1849 r. Bitwą dowodził, podobno nominalnie, bo Charles Albert mu się wtrącał, weteran Powstania Listopadowego i długoletni wysłannik ,żeby nie powiedzieć agent rządu brytyjskiego do Turcji generał Wojciech Chrzanowski .Po bitwie wyjechał do Paryża.

 

Wojska francuskie pozostały w Rzymie do 1870 r. kiedy to Cesarz Napoleon wycofał ostatnie 2000 na front niemiecki. I wtedy Państwo Kościelne , czy to, co z niego zostało po zjednoczeniu Italii w 1860 r czyli Lazio i Rzym, zostało zaatakowane przez króla Italii Wiktora Emanuela II i Papież stał się więźniem Watykanu.

 

P.S. W lewej nawie Bazyliki św. Piotra znajduje się nagrobek Stuartów Canovy i pomnik Klementyny Sobieskiej.

Koniec części pierwszej.

 

https://en.wikipedia.org/wiki/Via_Francigena

https://pl.wikipedia.org/wiki/Maria_II_Stuart

https://en.wikipedia.org/wiki/Declaration_of_Right,_1689

https://en.wikipedia.org/wiki/Test_Act

https://www.parliament.uk/about/living-heritage/evolutionofparliament/parliamentaryauthority/revolution/overview/billofrights/

https://fr.wikipedia.org/wiki/Jacques_Fran%C3%A7ois_Stuart

https://en.wikipedia.org/wiki/Roman_Republic_(1849)

https://pl.wikipedia.org/wiki/Wojciech_Chrzanowski

https://books.google.pl/books?id=4bf7ET-KAvsC&pg=PA134&lpg=PA134&dq=republic+of+rome+1849+british+ambassador&source=bl&ots=UhLJuIA6po&sig=ACfU3U09dZrpaHom5FSlvRXIVj0JtRsTOQ&hl=pl&sa=X&ved=2ahUKEwiwr4Gi54_oAhXItYsKHa4EDycQ6AEwFHoECAYQAQ#v=onepage&q=republic%20of%20rome%201849%20british%20ambassador&f=false



tagi: terroryzm  sabaudia  sukcesja jakobicka  antykatolickie rewolucje  

pink-panther
10 marca 2020 19:17
111     4563    20 zaloguj sie by polubić
komentarze:
gabriel-maciejewski @pink-panther
10 marca 2020 20:06

Dwie kwestie: nie jestem pewien czy dynastię sabaudzką można określić wyrazem "katolicka", a także - dziwne jest, że nie kręci się filmów o tych wszystkich zamachach, może z wyjątkiem Rudolfa i jego matki. No, ale to są wodewile. A nie kręci się bo wszystko zasłania olbrzymia postać kapitana Alfreda Dreyfusa

zaloguj się by móc komentować

tomasz-kurowski @pink-panther
10 marca 2020 21:04

Dziękuję za obszerną notkę rozjaśniającą mało znane wątki.

Brytyjskie związki z "włoskim terroryzmem" zdają się być stałym fragmentem gry, a jednocześnie Brytyjczycy podchodzą do tematu, jeśli już gdzieś się pojawia, z zaskakującą lekkością i nonszalancją. Jeden z odcinków serialu komediowego Yes Minister traktował o tuszowaniu sprzedaży brytyjskich bomb włoskim Czerwonym Brygadom. Kiedy oglądałem to po raz pierwszy pomysł wydawał mi się dziwaczny, tym bardziej, że większość obsady traktowała to jako najnormalniejszą rzecz na świecie. Szerszy kontekst rzuca na to inne światło.

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @pink-panther
10 marca 2020 21:17

Część dynastii sabaudzkiej - Carignano poczynając od ojca Charlesa Alberta -jako zwolenników rewolucji i kumpli karbonariuszy -trudno nazwać katolikami. Ale już główna gałąź była związana z KK bardziej niż przeciętnie. Król Wiktor Emanuel IV (1751-1819) po śmierci żony abdykował w 1802 i przesiadywał we Frascati z kardynałem Henrym Stuartem aż w wieku 64 lat złożył śluby w nowicjacie u jezuitów i tam pozostał. Ostatni czyli Karol Feliks bardzo gorliwie zwracał dobra kościelne skonfiskowane podczas okupacji Bonapartego. Rzut oka na drzewko genealogiczne i widać w nim sporo córek w klasztorach (na stosownych stanowiskach) ale też sabaudzkich biskupów. Genewa miała ich 4 do czasu,aż protestanci przejęli miasto i hrabstwo. No i sprawa waldensów: mieli ich w kilku dolinach alpejskich z centrum w Torre Felice niedaleko od Turynu. Towarzystwo było futrowane bronią i kasą z Niderlanów i Anglii  a Francuzi naciskali,żeby likwidowali bazy guerilli hugenockiej , więc były i operacje wojskowe.Cały XVII zszedł im na blokowaniu marszu protestantów na półwysep i Rzym.

Filmów się nie kręci bo w domu powieszonego nie rozmawia się o sznurze. Sabaudia  została instrumentalnie wykorzystana w połowie XIXw do likwidacji katolickich państw na półwyspie pod pretekstem "zjednoczenia Italii". Jakie zjednoczenie? Do dzisiaj Północ nie może patrzeć na Południe -z wzajemnością. Taki film o zamachach to tylko my byśmy dali radę nakręcić:)) Tylko potrzeba kapitału:))

Rudolf i jego matka posłużyli do skonstruowania fałszywej historyjki o "liberalnym nowoczesnym księciu" i "niezrozumianej przez teściową kobiecie poszukującej miłości" bo odwracało to uwagę od problemów Austrii z rozliczeniem się z wojną a bardziej przykrywało temat taki,że jednym z celów IWW było zlikwidowanie resztek katolickich monarchii na kontynencie.

"Mayerling" jest równie obłudny jak "Doktor Żywago".

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @tomasz-kurowski 10 marca 2020 21:04
10 marca 2020 21:25

Mnie też zaskoczyła skala otwartego zaangażowania w takie ruchy,zwłaszcza w kontekście likwidacji Państwa Kościelnego. Ale to jest logiczne tak jak nieudzielenie Polsce realnej pomocy w 1939 i wydanie 50% terytorium sojuszniczego państwa jego historycznemu wrogowi. Bo to państwo katolików.

Oni rzeczywiście mają dobrze wypracowaną metodę bagatelizowania pewnego rodzaju zbrodni w popkulturze. Ale kto sieje wiatr ten zbiera burzę a żadne imperium nie jest wieczne.

zaloguj się by móc komentować

zw @pink-panther
10 marca 2020 21:38

Bardzo ciekawe, szkoda, że to tylko pierwsza część bo chciałoby się od razu poznać całość. Przy okazji tzw. Glorious Revolution, warto przypomnieć o rzadko podkreślanej roli niejakiego Francisco Lopesa Suasso znanego również jako Abraham Israel Suasso, który na tę "prywatną ekspedycję Wilhelma Orańskiego" pożyczył dwa miliony guldenów. Dla Holandii to była sprawa życia i śmierci, żeby Anglia przystąpiła do wojny przeciwko Ludwikowi XIV. Tego Jakub II nie gwarantował, wręcz przeciwnie, obawiano się w Holandii, że jest w sojuszu z Ludwikiem. Protestancka opozycja przeciwko Jakubowi II uaktywniła się dopiero po wkroczeniu Wilhelma Orańskiego do Anglii, wcześniej była rozbita przez represje Jakuba wobec zdrajców (liczne egzekucje).  

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @zw 10 marca 2020 21:38
10 marca 2020 21:50

Dzięki za miłe słowa i za cenne info. Takich rzeczy u mnie nie ma, bo zależało mi na panoramie i ogólnym kontekście owej jakobickiej sukcesji.  Ten temat to zagłębie "potematów i dygresji" a nas w komunistycznych szkołach nie uczono o konieczności podpisania teologicznej lojalki żeby dostać posadę strażnika miejskiego.P.S, Jakie represje Jakuba wpbec zdrajców. Tego tematu nie znam.

zaloguj się by móc komentować

zw @pink-panther 10 marca 2020 21:50
10 marca 2020 22:04

W latach 80-tych (w tym jeszcze za panowania Karola II) było sporo protestanckich spisków, prawdopodobnie sponsorowanych przez Holandię. Najbardziej znana jest rebelia księcia Monmouth, najstarszego nieślubnego syna Karola II, który chciał zbrojnie odebrać tron Jakubowi II, ale przegrał kampanię - został schwytany i ścięty w Londynie. Jakub nie patyczkował się z osobami powiązanymi z tymi spiskami i kaci mieli dużo pracy. Potem złagodził kurs i różni radykalni opozycjoniści przechodzili do jego obozu. Widząc, że ich sojusznicy z angielskiej opozycji nie dadzą sobie rady sami - Holendrzy zdecydowali o inwazji.   

zaloguj się by móc komentować

Paris @pink-panther
10 marca 2020 22:45

Wielki  +...

... za  fantastyczny wpis  i jeszcze wiekszy  podziw, i uznanie dla  Pani Panther  !!!

Pozostane przy  zapoznawaniu sie z ciekawymi komentarzami,  bo  dostaje  OCZOPLASU  od tych  imion,  tytulow,  pokrewienstwa,  koligacji... i tych roznych  tragicznych  zdarzen.

Fajnie, ze Pani te  DEMONkratyczne  narzedzia  opisala,  bo  dzisiaj  tez maja one miejsce wcale nie rzadziej niz kiedys...  wprost przeciwnie sa bardziej wyrafinowane i dzialaja na znacznie wieksza skale,  chocby ten dzisiejszy  "wirus"... jakiez  to niesamowite  pole do wszelkich naduzyc i  modus operandi  "osiagania celow"... diabelskich celow  !!!

zaloguj się by móc komentować

Nieobyty @pink-panther
10 marca 2020 22:59

Królobójstwo, Sabaudia, sukcesja jakobicka i likwidacja Państwa Kościelnego cz.1

Ponieważ notka zapowiada sie na szerszy cykl to prosi się o jego pszerzenie.

W stylu Upadek Katolickich Królewskich Domów.

Jeżeli dobrze odczytuje zamiar to cykl poszukuje odszukania przyczyn udapadku domów królewskich i Państwa Koscielnego oraz analizy jego mechanizmów. 

Stąd też i sugestia o potrzebie opisu innych domów niż jakobicki oraz sabaudzki np. hiszpański, szwedzki itp. - czyli taka pełna panorama . 

Zachodzie też potrzeba odnisienia się do tych cyklów XVIII wieczny wojen o sukcesję - bo jest fundament przeobrażen w starej Europie a jej końcem szance bronione przez  żołnierzy dowdzonych przez  Christophe-Léon-Louis Juchault de Lamoricière.

I nie odnosząc do wykazu królobujstwa oraz opis koligacji domu sabaudzkiego i jakobickich królów Angli i Szkocji mała uwaga do roboczej teorii:

.. Co łączyć może ofiary zamachów? Robocza teoria spiskowa jest taka, że zamachy te i ich ofiary były powiązane mniej lub bardziej zdynastią sabaudzką, z sukcesją jakobicką oraz z likwidacją monarchii katolickich na kontynencieceuropejskim. W szczególności Państwa Kościelnego, monarchii na Półwyspie Apenińskim czyli m.in. Królestwa Obojga Sycylii i Królestwa Sardynii oraz oczywiście Austro-Węgier. ..

Tam jest coś więcej nie tylko powiązania z dynastiami czy likwidacją katolckich domów.  Chodzi min. o wymiar symboliczny mordu - w jakiej formie zgładza się majestat królewski - jakaś prozaiczna przyziemna śmierć - skrytobujca[czasami nie ustalony] i pospolite  narzędzie - nóż, postrzał.

Komu i czemu służyła ta symbolika. Jak maskowany jest cel mordu bo czy odczytujemy cel pierwotny i wtórny. 

Bez zrozumienia przeszłosci nie rozumiemy teraźniejszosci i nie odczytamy przyszłości. 

I bez pośpiechu na kolejne części cyklu możmy długo poczekać.

zaloguj się by móc komentować

S80 @pink-panther
11 marca 2020 00:43

Czy Pani i dr Modzelewskiego niedawne wystąpienie zostało nagrane? Jeśli dobrze pamiętam temat/y był/y co najmniej zbliżony/e.

zaloguj się by móc komentować

adamo21 @pink-panther
11 marca 2020 02:17

Czy popularność i uskutecznianie zamachów charakteryzowała tylko jedną stronę? 

Ilość informacji typu 'kto z kim i ile razy' przekracza, chyba, możliwości mojej śp szwagierki.

Europejski kryminał. Czekam na cd.

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @zw 10 marca 2020 22:04
11 marca 2020 03:00

Dzięki za info. Tego nieślubnego Monmoutha gdzieś zauważyłam w kontekście spisku ale uznałam,że taka kara w przypadku spisku przeciwko królowi to w Anglii jakiś standard był. Bardzo ciekawa jest uwaga,że to Holendrzy byli stroną aktywną. Sprawy przyspieszyły wtedy, gdy urodził się męski potomek i to katolickiej żonie króla.Zastanawiam się, czy zdecydowanie króla nie wynikało z tego,że długo przebywał we Francji ,w tym na dworze i przypatrzył się francuskiej pragmatyce królewskiej.

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @Paris 10 marca 2020 22:45
11 marca 2020 03:05

Dzięki za komplimenta. Trzeba się oderwać od bieżączki i spróbować spojrzeć na historię w inny sposób, niż uczono nas w komunistycznej, żeby rozumieć lepiej to, co dzieje się terqz.Sprawa drzewek genealogicznych dała bardzo ciekawe efekty.

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @Nieobyty 10 marca 2020 22:59
11 marca 2020 03:37

Tak naprawdę nie chodziło o cykl, ale kiedy zaczęłam przygotowywać notkę, to temat zaczął się błyskawicznie rozrastać i ciągle pojawiały się jakieś smaczki,dygresje i wątki poboczne, które wydawały się konieczne dla pogłębienia tematu. Ale niebezpieczeństwo cyklu istnieje.:))

Sprawa Żuawów papieskich pojawia się w sposób nieunikniony przy likwidacji Państwa Kościelnego.Zygmunt Krasiński marzył o zostanuu żuawem.

Temat notki jest punktem wyjścia do poszukiwań wszelkich prawidłowości, występowania jakichś tendencji i nieznanych nam faktów. Historia jest pisana do dzisiaj z antykatolickiego punktu widzenia ,z wyraźnym poparciem dla ruchów karbonarskich i rewolucyjnych. Próba przełamania tego schematu daje ciekawe efekty. Na początek to,dlaczego Francuzi i cała reszta udają,że Sabaudia to zawsze była Francja a nie samodzielne państwo. Dlaczego było aż tyle zamachów na królów katolickich. A idąc dalej, czy jest związek między tym,że syn króla Bawarii był w sukcesji jakobickiej i tym,że Kurt Eisner wywołałvrewolucję a w 1945 r, Bawaria NIE została znowu samodzielnym państwem mimo, że rodzina Rupprechta Wittelsbacha była uwięziona w obozach koncentracyjnych.

Co do symboliki takich czynów jak dźgnięcie cesarzowej Austrii śrubokrętem, to też się zastanawiałam, czy nie jest to sygnał,że znowu królowie nie są nietykalni i że przyzwyczajanie ludzi,że to taka sama zbrodnia,jak zabicie zwykłego obywatela.I że Austria nie jest nietykalna.

Wątków jest bardzo wiele i zobaczymy, co się da zrobić.

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @S80 11 marca 2020 00:43
11 marca 2020 03:41

Było nagrywane,ale nie wiem czy jest i czy będzie pokazane.

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @adamo21 11 marca 2020 02:17
11 marca 2020 03:46

Jeśli chodzi o królów to udane zamachy dotyczyły tylko królów katolickich natomiast Kolega Stalagmit miał bardzo ciekawy wykład na temat zamachów na prezydentów i premierów i tu rozrzut jest duży.Zaskakująco dużo było tych zamachów i z różnych pobudek.

zaloguj się by móc komentować

Stalagmit @pink-panther
11 marca 2020 05:37

Piękne podsumowanie wykładu (i kilku godzin rozmów :), bardzo dziękuję i oczywiście plus.

zaloguj się by móc komentować

zw @pink-panther 11 marca 2020 03:00
11 marca 2020 06:50

W Anglii po 1689 pojawiały się głosy, że właściwie zostali podbici przez Holandię ale chyba ze względu na prestiż państwa przyjęto wersję, że to była rewolucja, umniejszając rolę Wilhelma Oranskiego. Jakub reagował ostro, bo zagrożenie dla jego życia było duże. Jeszcze za życia Karola II protestanci planowali równoczesne zgładzenie obu Stuartów. Sprawy przyspieszyły przede wszystkim wtedy, kiedy Ludwik XIV wkroczył do Niemiec. Holandia zdawała sobie sprawę, że po ewentualnej klęsce cesarza zostanie sama na pastwę Ludwika. Dlatego trzeba było w miarę szybko wciągnąć Anglię do wojny przeciw Francji. W ciagu kilku dni zebrano od amsterdamskich bankierów 4 miliony guldenow, z czego połowę pożyczył wspomniany przeze mnie powyżej jegomość i Wilhelm mógł wyruszyć na Anglię.

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @Stalagmit 11 marca 2020 05:37
11 marca 2020 08:21

Dzięki za miłe słowa, dzięki za wykład i za twórcze dyskusje.Przydałaby się notka o zamachach na prezydentów.

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @zw 11 marca 2020 06:50
11 marca 2020 08:25

!ielkie dzięki za tzw. kontekst i szerszą panoramę. Ten  milioner to musiała być bardzo ciekawa postać.

zaloguj się by móc komentować

Paris @pink-panther 11 marca 2020 03:05
11 marca 2020 09:53

Tak,  wiem, ze...

... te  drzewka geneaologiczne,  te koligacje  sa  niezmiernie wazne... dlatego czytam i staram sie  to wszystko  spamietac,  bo  wiem, ze  to - z cala pewnoscia - rzutuje  takze  na  DZIS.

zaloguj się by móc komentować

Nieobyty @pink-panther 11 marca 2020 03:37
11 marca 2020 10:58

Tu są do przełamania dwa ważne schematy – nie tylko historia pisana z antykatolickiego punktu widzenia ale i uwagi to tradycji i przekazu konserwatystów. By doprecyzować - dlaczego restauracja Burbonów była z założenia na ograniczony resurs.

Mamy więc do rozczytania też element formy kontrakcji na rewolucję – czyli nie skuteczności kontrrewolucji. W tym ujęciu też trzeba umieszczać taki element jak zamachy na królów katolickich i symboliki narzędzi zamachu.

Sprawa Bawarii jako katolickiego ośrodka który jako samodzielny nie może się odrodzić – to też jest jeden z teatrów wojny wydanej tradycji Rzymu i jego oferty cywilizacyjnej.

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @Paris 11 marca 2020 09:53
11 marca 2020 14:27

Warto więc szperać i wypełniać białe plamy wiedzą o prawdzie tamtych czasów aby zlikwidować efekt propagandy, która od XVI w a szczególnie od XVIII w. zrobiła się bardzo podobna do komunistycznej. O karbonariuszach w szkole PRL uczyli katolików p9lskich,że to byli bardzo fajni goście.I tak zostało w III RP.

 

zaloguj się by móc komentować


pink-panther @Nieobyty 11 marca 2020 10:58
11 marca 2020 15:29

Wydaje mi się,że Ludwik XVIII i Karol X mieli bardzo mało czasu, łącznie ok. 15 lat i w ramkach zakreślonych na Kongresie Wiedeńskim.Poza tym od strony kadrowej - większość elit politycznych i gospodarczych została wytrzebiona w czasie terroru jakobińskiego a część młodzieży arystokratycznej dała się skusić w waunkach emigracyjnej biedy na stopnie oficerskie i szlacheckie plus apanaże, bo "życie ma się jedno" a przerwa między 1789 a 1814 trwała 25 lat czyli całe pokolenie. Ci ludzie poszli "walczyć za Francję" i podobała im się "ścieżka szybkiej kariery".Zatem  nowi-starzy królowie "nie mieli kim robić". Ludwik XVIII próbował ich zebrać a przyszły Karol X już w 1820 r. dostał ostrzeżeniem że ma się nie wychylać: zabili mu syna i został tylko jeden. A kiedy Karol X zrobił ruch w kierunku oddawania zagrabionych majątków i odbudowania arystokracji i Kościoła jako klasy politycznej - został zmieciony. Trochę mi to przypomina III RP  z uwzględnieniem zniszczenia 100% elit w okresie 1939-1956 i braku zwrotu skonfiskowanego mienia.

Bawaria to rzeczywiście bardzo ciekawy temat.W listopadzie 1918 r. kiedy Cesarstwo Niemieckie kapitulowało, Bawaria była co prawda w konfederacji niemieckiego imperium, ale była też samodzielnym Królestwem z królem i dynastią Wittelsbachów.Ale jednak już 8 listopada zaczęła się w Monachium rewolucja, w wyniku której Król zwolnił cały dwór z przysięgi i kazał jechać gdzie kto może a na scenę wyszedł tow. Kurt Eisner Żyd z Berlina a po jego szybkiej śmierci nastała Bawarska Republika Rad z tow.Eugeniuszem Levinem ur. w St Petersburgu ,Ernstem Tollerem z Szamocina,tow. Gustawem Landauerem z Karlsruhe czy tow. Erichem Muesheimem z Berlina z ich Czerwoną Gwardią i błogosławieństwem Lenina. Niedługo to trwało bo panowie nie byli doświadczeni w wojskowości ale pozostawiło niezatarte wrażenie ( np. rozstrzeliwanie zakładników i polowania na upatrzonych przedstawicieli "klas wyzyskujących".Bardzo rozwojowy wątek ta Bawaria.

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @cbrengland 11 marca 2020 14:45
11 marca 2020 15:33

:)))Póki życia, póty nadziei.

zaloguj się by móc komentować

Nieobyty @pink-panther 11 marca 2020 15:29
11 marca 2020 17:03

Co do restauracji Burbonów ja wychodzę z innego punktu – od strony ideowej konserwatyzmu tradycjonalistycznego J. de Maistre oraz prac François-René de Chateaubrianda.

Francuska myśl nakreślała ideowe ramy kontrrewolucji – konserwatyzm ale jak jest poprawna jego definicja.

Bo może ona jest bardzo krótka – konserwatyzm to odrzucenie herezji i dbanie o wierność tradycji nauczania kościoła.

Gdy czytamy prace monarchistów francuski to jak one są trafne że nie dopełniono warunków sakramentu przy koronacji i efekt ta cała restauracja się jakoś rozmyła w czasie.

Nowe kadry zatem u zarania była jakby zdeprawowane tym że nie budujemy na skale a na piasku.

I to się powtarza w przypadku formy inżynierii społecznej która możemy nazwać restauracją atrap. Czego przykładem jest nie tylko III RP, ale prawie wszystkie demoludy budujące atrapy samodzielny państw i elit.

 

W ramach konfederacji był dwa interesujące nas królestwa Bawarii oraz Saksonii i w tym drugim Fryderyk August III Wettyn tylko abdykował i nikt mu rad w królestwie nie wprowadzał.

I co mamy dziś książę Franciszek Bonawentura Wojciech Maria Wittelsbach a pretenduje nie tylko do tronu Anglii Szkocji ale i Jerozolimy. 

Wittelsbachowie – zachowali coś co nie każdemu domowi się udało tradycję katolicką. No i jest księżna Zofia Elżbieta Maria Gabriela Wittelsbach – podpora Liechtensteinu.

Bawaria to lud bogobojny i katolicy królowie – i jest tego owoc Benedykt XVI.

zaloguj się by móc komentować

cbrengland @pink-panther
11 marca 2020 17:04

Wielkie dzięki za ten tekst. Jedno wiem, ok, w większości z czucia ale wystarczy, bom żaden historyk, co jedynie obserwator, na miejscu ale "dam się za to pokroić" ☺. Całe zło w świecie, z którym mamy dzisiaj i wcześniej do czynienia, wzięło się właśnie stąd. Wystarczy zacząć to pokazywać palcem. Bomba wybuchnie. Jestem pewien. Ta wyspa tytaj pójdzie w niebyt, niekoniecznie fizyczne.

zaloguj się by móc komentować

manama1 @pink-panther
11 marca 2020 17:46

Sprawa jest -jak zawsze wysoce skomlikowana.

1.Pomiędzy r.600  po Chr. (Upadek II Rzymu i przekształacenie w Bizncjim przez Herakliusza- cesarza wywolicielaspod jarzma perskiego) do 1800 (przejęcie efektywnej władzy przez Napoleona -cesarza ujarzmiciela -głónie żywiołu niemieckiego, ale nie tylko) w Europie zabito 1513 monarchow z 45 monarcji, co dawało stednią 22 % zgonów, i co dawłao uśredniając (sic) zabicie ponad 1 monarchy na rok - sorry za głupawą statystykę i prymitywizm. W kążdym razie twierdzenia obiegowe, że prawdziwe tabu   przełamało dopiero zaicie Karola przez Splendid Revolution jest "trochę przesadzone"

2. Wiek 19-ty jest również pełen przemocy wobec wszelakcich monarchów nie tylko katolickich (przykład, zmarły rzekomo na zwykłą niewyleżaną grypę moskiewski samodzierżca Mikołaj I doczekal się wielu bardzo - bo 43 (czterdziestu trzech)  wersji zgonu,w tym samobójczycvh i zabójczych);

3. ostatki monarchii Burbonów nie były w stanie rozwiązać ówczesnej kwadratury koła (nie dało się przywrócić faktycznego panowania arystokracji bez zwrotu jej ziemi- a to realnie było niemożliwe) "Le drapeau blanc" jest ocieżały -nie widc tam żadnych nowych idei irozwiazań.

4. Konserwatyzm francuski doczekał sie też takich ludzi jak Lemaitre....

3. teraz uwaga - wiem że trochę ni e na temat ,a le dla nas Polaków ważne - zabójstwo monarchy kojarzyło się niektórym w XIX w. ze sprawą polaką - w Petersburgu panika była tak wielka, że np. Alekdsander Ii po złapaniu kolejnego zamachowca spytał go: a Ty Poljak? Na odpowiedż przeczącą zapytał znowu: A ta za szto?

Do tego dochodzą sprawy jak Cum priumum, Mickiewicz w Stambule u Czajkowskiego, czy założeni zaraz po Cum primum (bo w 1836) Zmartychwstańcy , kotrzy podobnoż jako jedyni z duchwieństwa nizszego szczebna akceptowali rozbiory  etc -to z naszej chaty z kraja :)

 

 

zaloguj się by móc komentować

manama1 @pink-panther
11 marca 2020 18:02

Oczywiścei bardzo przepraszam z awprowadzenie  wbłąd ad 1

Z ogólnej liczby 1513 monarchów z lat 600 -1800, zamordowanych zostało 219, z czego na pewno 159 a mozliwie 60, to łwasnie daje w kolei 14,6 % oraz 4 % całości.  Ohgólna liczb anagłuch smierci to 338, co łwanie dalej owe 22,4 procen całosci. przepraszam za bła dmatematyczny- bardzo ważny.

Link: https://www.researchgate.net/figure/Number-and-rate-of-violent-deaths-amongst-monarchs-AD-600-1800_tbl1_259602170

Jeszcze raz -sorry za pomyłkę.

zaloguj się by móc komentować

Paris @pink-panther 11 marca 2020 14:27
11 marca 2020 18:27

Tak,  bardzo warto...

... tym bardziej,  ze  JUZ  DZIS  WIADOMO... wrecz  jest  PEWNE, ze  nasza  historia  lokalna,  ale takze  globalna  jest  na  99%  kompletnie  ZAKLAMANA  !!!

 

Szczesliwi wybrancy,  ktorzy maja tego swiadomosc.

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @Nieobyty 11 marca 2020 17:03
11 marca 2020 20:02

Nie wiedziałam,że Burbonowie francuscy zaczęli porewolucyjne porządki od tego,że koronacja była "katolicka częściowo". Ale proszę zwrócić uwagę,że Ludwik XVIII wziął sobie ekskomunikowanego biskupa Talleyranda na doradcę i przedstawiciela Francji na Kongresie Wiedeńskim. Przebywał od 1808 r. w Anglii czyli ponad 5 lat. Tam się wiele mogło wydarzyć.Po powrocie zrobił "grubą kreskę", więc doszło nawet na Południu Francji do spontanicznych samosądów. Nie mógł zadowolić nikogo i to, co zostało z monarchicznej Francji szło dalej do zaniku.

Co do Bawarii, to tak jakby została dwukrotnie "uwięziona": po IWW i w 1945 r. A wtedy była to decyzja Amerykanów bo książę Rupprecht rozmawiał z Eisenhoverem.Ratzinger -tak. Bawaria to resztki chrześcijaństwa w Niemczech.

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @cbrengland 11 marca 2020 17:04
11 marca 2020 20:03

Też mam lekką załamkę po tych rewelacjach. Ale lepiej wiedzieć,niż nie wiedzieć.

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @manama1 11 marca 2020 17:46
11 marca 2020 20:05

Ciekawi mnie, kto jest autorem tych statystyk i jakie kraje były brane pod uwagę.

Bardzo dziękuję za informacje.

zaloguj się by móc komentować

manama1 @pink-panther
11 marca 2020 21:08

Dane za: Manuel Eisner, Killing Kings. Patterns of Regicide in Europe, AD 600–1800 [in:] British Journal of Criminology, (2011), doi:10.1093/bjc/azr004

Skrót:

"This paper examines the frequency of violent death and regicide amongst 1,513 monarchs in 45
monarchies across Europe between AD 600 and 1800
. The analyses reveal that all types of violence combined account for about 22 per cent of all deaths.

Murder is by far the most important violent cause of death, accounting for about 15 per cent of all deaths and corresponding to a homicide rate of about 1,000 per 100,000 ruler-years.

Analyses of trends over time reveal a significant decline in the frequency of both battle deaths and homicide between the Early Middle Ages and the end of the eighteenth century.

/.../

Finally, preliminary analyses suggest that regicide has a significant ‘autoregressive’ component in that the murder of the predecessor and the pre-predecessor increases the risk of homicide for the current monarch. It is suggested that such bundles of regicide may be interpreted as part of extended periods of civil wars and feuding that accompanied the state-building process. The paper concludes by suggesting several individual and contextual risk factors that may be involved in the risk of regicide."

termin "w całej europie" nalezy rozumiec jako oczywiście właczający Bizancjum i Bałkany, co musiało znacznie podnieść "statystykę".

zaloguj się by móc komentować

manama1 @pink-panther
11 marca 2020 21:10

W linku jako podałem w komenarzu z 18,02 jest link do tekstu. Po otworzeniu mozna tam znaleźć u dołu kolejny link do  sciągnięcia całosci tekstu ;)

zaloguj się by móc komentować

manama1 @pink-panther
11 marca 2020 21:36

Aha, jeszcze może  w odniesieniu do "najstarszej Córy Kościoła" co -moim zdaniem - bardzo istotne jest (jako jdne z punktow układanki tylko jednak) z puktu widzenia tego tekstu:  Sheryl Kroen, Politics and Theater: The Crisis of Legitimacy in Restoration France, 1815-1830, na stronie 118 dokładnie o trzech podejściach do odbycia pełnego rytuału chrzecijanskiej i katolickiej koronacji Ludwika XVIII, a) w 1814, b) zimą 1818/1829 i w c)1823 -wszystkich zarzuconych (dwie pierwsze, z powodu "siły wyższej, trzecia z powodu "królewskiego niedomagania".

Główny powod upadku Burbonów - nierozwiązywalna kwadratura koła na tle relacji ze społeczeństwem, brak mozliwości zwrotu ziemi arystokracji i klerowi.

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @Paris 11 marca 2020 18:27
11 marca 2020 21:39

Czasy są takie,że warto poszerzać horyzonty w tych sprawach.Może łatwiej będzie Jałtę zrozumieć.

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @manama1 11 marca 2020 21:08
11 marca 2020 21:49

Wielkie dzięki. Bardzo ciekawe informacje, chociaż myślę,że okres do roku 1.100 trzeba traktować raczej podejrzliwie, bo źródła z tej epoki są raczej niepełne. Czasem nie można ustalić tożsamości członków rodziny a co dopiero mówić o rodzaju śmierci. Zaś od czasu, kiedy ktoś"odkrył",że Vasco da Gama kazał spalić u wybrzeży Indii statek z muzułmańskimi pielgrzymami i statek palił się kilka dni, to na ustalenia historyków publikowane w brytyjskich "journals" patrzę z dystansem. Ale sama idea takiego zestawienia jest ciekawa.Może to ma pokazać,że ścięcie króla angielskiego i francuskiegp to była jakaś "norma".

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @manama1 11 marca 2020 21:36
11 marca 2020 21:54

Jak widać,zgodnie z założeniami autorów rewolucji francuskiej -zmiany okazały się nieodwracalne,Podobnie jak obecnie widać to w krajach dawnego ZSRR: rodzina nie istnieje,ateizm panuje,własność nie została zwrócona, gangi i korupcja szaleją.

zaloguj się by móc komentować

manama1 @pink-panther
11 marca 2020 21:57

Nie mam pojęcia co stoi za ideą takiego zesatwienia, ale dane są konkretne (sciągnałem tekst). same inforacje o zabójstwie króla to zawsze kąsek dla kronikarzy - sta draczej bym tego nie kwestionował. ale - oczywiście- nigdy  nie waidomo.

A tak  zupełnie a propos- pewien dokument z podpisem tego Chrzanowskiego wisi u mnie w domu naścianie.;) W końcu był też szefem sztabu głównego

zaloguj się by móc komentować

manama1 @pink-panther 11 marca 2020 21:54
11 marca 2020 22:00

O to to. doprowadzić do takiego punktu zeby zmian nie dało się już odwrócić. To zawsze działa.

zaloguj się by móc komentować

Nieobyty @pink-panther 11 marca 2020 20:02
11 marca 2020 22:19

Koronował się na króla Francji tylko Karol X - był tam problem z Świetą Ampułka i krzyżmem bo na polecenie Konwentu w 1793 rozbią ją publicznie młotem - miały się zachowac resztki szkła z śladami  oleju. Cała zawiła historię różnych resztek ampułki opisują francuscy monarchiści. I przy opisie losu pozostałości ampułki jest odniesienie do pewnych odstęptw w formy  od odstępstw od rytu przy koronacji Karola X.  Jest jeszcze  kwestia historii regaliów które w drugie połowie XIX  republika przetapia i sprzedaje a z korony Ludwika XV  wydłubuje kamienie.

Tak zbieżność gdy upada Państwo Kościelne  - niszczone są regalia Królów Francji. 

 

W kwestii Bawarii - może dopowiedzmy że to stąd weszło w obieg pojęcie Ultramontanizm - ruchu z XIX wieku który wzmacnał role papierza w Rzymie, to tam silna  była Katolicką Partią Centrum jako odpowiedź na Kulturkampf. Zatem tam była ta silna i zdrowa chrześciajńskademokracja. A gdy partia Centrum  zaczeła zmieniac oblicze to Bawarczycy w lata 20 utworzyli Bawarską Partie Ludowa a jej misję po II wojnie kontynuowało CSU.

Za to że katolicka Bawaria - przetrwała kierowany przez heretyków atak jakim był kulturkampf i przeszłą do ofensywy politycznej i pozostał wierna Rzymowi  - jako nagrodę dostała po I wojnie rządy rad a nie samodzielność.  Co do kwestii samodzielności po II wojnie - to chyba chodził o dwa aspekty bazy wojska amerykańskich w Bawarii lepiej się prezentują w kraju herezji jakim był NRF niż w katolickim królestwie a poza tym ten alians CDU/CSU to taka sączona przez lata w Bawarię trucizna etyczna i moralną. 

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @manama1 11 marca 2020 21:57
11 marca 2020 22:32

Po prostu niesamowite. Czy ktoś napisał jakąś pełną biografię generała Chrzanowskiego? To była bardzo ciekawa postać.

zaloguj się by móc komentować


pink-panther @Nieobyty 11 marca 2020 22:19
11 marca 2020 22:46

Tego o niszczeniu Ampułki Świętej i o wydłubywaniu kamieni z korony Ludwika XV i przetapianiu regaliów francuskich przez republikę to nas w szkole nie uczyli. Jednak symbolika jest bardzo ważna, nawet jeśli się w Boga nie wierzy. I nikt nie może powiedzieć,że rewolucja francuska była czymś innym niż antykatolickim zamachem.To było diabelstwo w stanie czystym.

Synchronizacja działań z niszczeniem Państwa Kościelnego wskazuje na jednego autora obu projektów.

P.S. Z perspektywy czasu widać,że alians CDU/CSU to było samobójstwo ale na początku wydawało się bardzo roztropne.W zeszłym roku ok.37% deklarowało chęć opuszczenia Niemiec ale podono konstytucja nie pozwala.

zaloguj się by móc komentować

manama1 @pink-panther 11 marca 2020 22:32
11 marca 2020 23:56

O ile wiem -nie. jest coś w PSB (t.III), u Tarczyńskiego o generalicji Pow. List., i  w kilku innych miejscach.

 

zaloguj się by móc komentować

KOSSOBOR @pink-panther 11 marca 2020 15:29
12 marca 2020 00:42

Peter Fleischmann nakręcił w 1968 roku film pt.: "Sceny myśliwskie z Dolnej Bawarii", brutalny, naturalistyczny, doskonale tę Bawarię obrzydzający. /Ogladałam ten film w telewizorze i długo nie mogłam dojść do siebie - tkwił pod powiekami.../

zaloguj się by móc komentować


pink-panther @KOSSOBOR 12 marca 2020 00:42
12 marca 2020 10:58

Wielkie dzięki za przypomnienie. Ja tego filmu nie oglądałam, bo nie miałam uważania dla niemieckiej kultury ale film był w PRL bardzo lansowany. Pamiętam,że międzynarodową karierę zrobiła wtedy aktorka drugoplanowa Hanna Schygulla rodem z Huty Królewskiej. Ciekawe, że scenariusz na podstawie własnej sztuki napisał młodzieniec Martin Speer, który w wieku 21 lat napisał sztukę o tym tytule, w czym podobno lekko pomogło mu wydawnictwo Suhrkamp, bardzo mocne politycznie na rynku. Reżyserem filmu był Peter Fleischmann, który studiował w Monachium i Paryżu, miał lat 32 w czasie kręcenia  a ten film był jego pierwszym fabularnym.

 

Sztuka ukazała się w 1965 r a film w 1968. Czego tam nie ma.Rzecz  dzieje się "w małej bawarskiej miejscowości", do której przybywa młody Abram (bardzo niemieckie imię), który twierdzi,że w czasie wojny pracował, ale plotka głosi,że siedział w obozie z paragrafu o homoseksualistach. Jego matka jest uciekinierką  z NRD.Dziewczynami się rzeczywiście nie interesuje ale miejscowa panienka lekkiego prowadzenia się twierdzi,że jest z nim w ciąży. Robi się wokół niego duszno więc ucieka do lasu ale tam dopada go ta dziewczyna i on ją przypadkowo zabija a wtedy wieś urządza obławę. Tak naprawdę bohaterem filmu nie jest Abram lecz szlachtowanie świni, pokazane bardzo realistycznie i ze wszystkimi szczegółami- oraz odrażający mieszkańcy Dolnej Bawarii.

Całość wygląda na bolszewicką politgramotę spreparowaną dla potrzeb rewolucji 1968. Środki wyrazu były brutalne,bo lżejsze nie dotknęłyby Niemców.

Film ten przypomniał mi "Pokot" Agnieszki Holland, która chyba pełnymi garściami czerpała z tego produktu.Tyle,że Abrama homoseksualistę zamieniła na podstarzałą"wiejską czarownicę" i "dopisała happy end" czyli ukarała "złych myśliwych".

I tak- film "Sceny myśliwskie z Dolnej Bawarii" przez dekady był najbardziej drastycznym filmem antybawarskim.Skierowanym głównie przeciwko CSU czyli Christlich -Soziale Union in Bayern i jej przewodniczącemu Fraz-Josef Straussowi, który był przewodniczącym CSU w latach 1961-1988  a premierem w latach 1978-1988.Wcześniej w rządzie Bawarii od 1956 r.Zasadniczo mocno antypruski, monarchistyczny katolik z rodziny antypruskich monarchistycznych katolików. W PRL przedstawiany jako samo zło.

Dzięki za linka.Miło powspominać w czasach zarazy.

 

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @manama1 11 marca 2020 23:56
12 marca 2020 11:01

Dzięki za info. Ciekawe,że niezbyt popularyzowany w polskiej historii.Ale Zygmunt Krasiński i Cyprian Kamil Norwid jako obrońcy papież -też nie są.

zaloguj się by móc komentować

BTWSelena @pink-panther
12 marca 2020 17:43

Piękna i pracowita notka,a właściwie jak książka kalendarz,tylko bez ilustracji."Królobójstwo",ile dramatów i mordów na przestrzeni wieków...Niestety za "komuny"nawet cząstki tej wiedzy nie liznęłam...Dzięki pani Panthero.Nie byłabym sobą ,gdybym nie nawiązała do dzisiejszych "królobójstw".Nic się nie zmieniło na przestrzeni wieków,chociaż czasy królów i rycerzy minęły,lecz pozostali współcześni "woje".Jest taki artykuł,z 2002r,który wspomina o dynastii sabaudzkiej i chęci powrotu...

https://www.wprost.pl/swiat/37541/krol-wraca-z-wygnania.html

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @BTWSelena 12 marca 2020 17:43
12 marca 2020 19:22

Wielkie dzięki za linka do artykułu i za miłe słowa.Początkowo miała to być notka o dość wąskiej tematyce, ale ja też jestem z historycznego komunistycznego wychowu, więc miałam zerową wiedzę w tym zakresie i poszukiwania mnie wciągnęły. I notka się rozrosła.Co do powrotu królów sabaudzkich, to oni mieli podobnego bana co Habsburgowie. Każdy pretekst był dobry,żeby skasować monarchię, choćby taką"gorszej jakości" jak Sabaudowie Carignano.Naród wybrał sobie Mussoliniego a ukarali króla, który go nie wybierał.To jak z Bawarią: rodzina królewska pod koniec wojny siedziała w obozach a i tak Bawarię w 1949 wepchnęli do Bundesrepubliki.

Ale we Włoszech tlą się sentymenty monarchiczne,chociaż skierowane raczej do Królów Obojga Sycylii.Jeszcze teraz jacyś entuzjaści nagrywają hymn partyzantki monarchicznej a właściwie katolickiej pod wodzą Kardynała Fabrizio Ruffo walczącej przeciwko wojskom napoleońskim-jakobińskim.Partyzantka przeszła do historii jako Ruch Sanfedismo (pełna nazwa:Armia Świętej Wiary i Naszego Pana Jezusa Chrystusa Armata della Santa Fede in nostro Signore Gesù Cristo ), który doszedł do 17.000 ochotników w samej Kalabrii i był wspierany przez flotę admirała Horatio Nelsona. Refren jest prosty:Śpiewaj,śpiewaj,śpiewaj karmaniolę, niech żyje król i jego familia".(Sona,sona,sona carmagnola,sona li gunzigli:Viva O RRE CU LA FAMIGLIA!". W drugiej zwrotce leci prześmiewczy tekst:"Przyszli Francuzi i nałożyli nam nowe podatki, "Liberte!" "Egalite!" Ja rabuję ciebie, ty rabujesz mnie!".Włoscy chłopi katoliccy nie uwierzyli w hasła rewolucyjne i pozostali przy rodzinie królewskiej.

 

https://www.youtube.com/watch?v=xid2_oEP5ho&list=RDxid2_oEP5ho&start_radio=1

zaloguj się by móc komentować

ainolatak @pink-panther
12 marca 2020 21:47

Pięknie to zebrałaś Pantero! Koronkowa robota.

Ma się wrażenie, że w anglikańską koronę i imperium powstałe na rabunku wpisano pierwszy punkt – usunięcie z tego świata wszystkich, którzy mogą zagrozić obecnej, czy – nie do pomyślenia – przywrócić katolicką koronę i sojusz z Rzymem, wywracając okupiony krwawym tłumieniem buntów i powstań katolików obecny „ład”.

Pewno przekazywali sobie w testamencie drzewo genealogiczne, na którym czerwonym krzyżykiem zaznaczone były gałęzie do wycięcia. Do wycięcia byli również wszyscy ci, którzy stanęli na drodze zaplanowanych działań imperium.

zaloguj się by móc komentować

ainolatak @manama1 11 marca 2020 21:08
12 marca 2020 21:58

No i Bizancjum nie tylko znacząco podniosło statystykę podczas swego trwania, ale metodami „prowadzenia” polityki zagranicznej zaraziło Wenecję (nota bene chcącą się zarazić), od której te królobójcze nawyki przejęła Anglia. 

Celem nawyków byli nie tylko katolicy, ale wszyscy, którzy stali na drodze polityki tychże państw, których zasadniczym jeśli nie największym przeciwnikiem był zawsze papież.

We wstępie Meisner od razu bezwiednie naprowadza czytelnika na bizantyjską metodę, choć sam widzi inne powody… Młody król Wizygotów Liuva II miał być zaszlachtowany przez pobratymca, księcia Witterika, który dowodząc armią zdobył władzę rzekomo z powodów religijnych/zemsty klanowej na katolikach jako, że sam wspierał arianizm… jakoś nie wspomina jednak o tym, że Witterik dostał armię by zaatakować Bizancjum, ale te nie potrzebujące w tym czasie walk jeszcze na zachodzie, jakoś go odwiodło od tej koncepcji i zwróciło jego oczy na „nieprawego” młodego króla…

Aplikowanie wirusa herezji przez Bizancjum, potem Republikę Wenecką, by kreować spiskowców,było dość charakterystyczną częścią tej metody.

Potem autor przeskakuje zaraz do zabójstwa Gustawa III skupiając się na spiskowcu. A sytuacja była chyba taka, że po kolei monarchie miały znikać dając fory sterowalnym republikom „wolności”, a na taką szykowana była Francja.  Gustaw, związany z interesami monarchii francuskiej, a prowadzący całkiem udaną wojnę z Moskwą stanął na drodze takim planom. Trzeba było rozchwiać Szwecję, Rosję i Prusy zająć Polską, żeby sprawnie zrewolucjonizować Francję.

zaloguj się by móc komentować

KOSSOBOR @pink-panther 12 marca 2020 10:58
12 marca 2020 22:16

Oglądałam to dawno, bodaj w latach 70-tych, zupełnie nie przygotowana na takie obrazy. Szkujące. Długo to paskudztwo "we mnie tkwiło". No tak, teraz mamy Hollandównę, ale wszystko przebija w obpasudzaniu Polaków reżyser Smarzowski koniecznie Wojtek. Obejrzałam jego "Wesele", zwomitowałam i tylko notuję kolejne tytuły. Skądinąd Pasikowski też dołączył do antypolskiej orkiestry w "Pokłosiu". Lista obrzydliwców... Jak fajnie jechać szokująco po katolach /samograje yntelektyalne i artystowskie/, za tych katoli pieniądze...

Aha! Dzięki za notkę - mam wrażenie, że to pierwsza synteza /w zasadzie zestaw faktów/ z tak jednoznacznym wnioskiem: likwidacja katolickich królestw była sprawą celową i systematyczną; anarchiści/rewolucjoniści byli tylko tępym narzędziem sił z piekła rodem. Ale sił skutecznych. W świetle dni teraźniejszych widać to doskonale, bowiem wchodzimy w erę niewolnictwa, wraz z naszymi "prawami człowieka", kontami bankowymi i elektroniką. 

zaloguj się by móc komentować

BTWSelena @KOSSOBOR 12 marca 2020 22:16
12 marca 2020 23:24

"likwidacja katolickich królestw była sprawą celową i systematyczną "-trafnie to pani ujęła,więc pokusiłam się o wnioski i porównanie do dzisiejszych czasów...przecież wieki upłynęły i nic się nie zmieniło ,prawda? Gdziekolwiek na świecie wiara katolicka trochę "okrzepła"-jest tępiona na różne sposoby,zabójstwami kapłanów,podpaleniami kościołów,oraz zmasowanymi atakami na KK w internecie.Przeglądam często portale i włos na głowie się jeży... tak zmasowane chamstwo ,tak zjadliwe artykuły mnozą się i pączkują jak króliki.

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @ainolatak 12 marca 2020 21:47
13 marca 2020 00:21

Wielkie dzięki za wręcz zawstydzający komplement.

Nawet jeśli nie mamy twardych dowodów na istnienie określonych celów to jednak drzewka genealogiczne i obalanie,jak kostek domina,jednej po drugiej monarchii katolickiej wskazują na istnienie pewnego stałego schematu w polityce angielskiej. Generalnie były to intrygi kilkadziesiąt lat wyprzedzające uderzenie jakichś organizacji lub ludzi w określoną monarchię lub państwo. Widać wyraźnie, że ktoś się bardzo starał,aby katolickie monarchie na kontynencie permanentnie pozostawały ze sobą w konflikcie, do wojny "gorącej"włącznie. Rzeczywiście wygląda to zaznaczniem czerwonym krzyżykiem -gałęzi do wycięcia.Ostatecznym celem było Państwo Kościelne i Papież. Przyznam,że niesampwite wrażenie zrobiła na mnie informacja,że każdy gryzipiórek w angielskim urzędzie,kandydat na dowódcę kompanii i kandydat na studenta Cambridge musiał podpisywać "teologiczną lojalkę" o tym,że nie wierzą w transsubstancjację"

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @KOSSOBOR 12 marca 2020 22:16
13 marca 2020 00:35

Tyle kasy podatnika wyrzucone na to,aby banda nielotów obrzydzała widzom-ich samych. A w rezultacie zniszczyli do gruntu polskie kino,które od czasów Gomułki czasami pokazywało,że filmy kręcą ludzie wybitni.

Co do wniosków, to one się jakoś tak same narzucają,kiedy się je zestawi w takim czy innym porządku logicznym.I rzeczywiście, w ogólnym rozrachunku ci różni "jakobini" czy "karbonariusze" to tylko tanie,tępe narzędzia.

I też niestety to prawda,że im więcej walki o prawa człowieka i im więcej przepisów NAKAZUJĄCYCH prawa człowieka, tym bliżej do pełnego niewolnictwa. Bardzo mnie w tym kontekście rozbawił angielski parlament, który wymusił na Wilhelmie III Orańskim m.in. takie "prawo człowieka",żeby nie miały prawa działać w Anglii żadne "papistowskie" organizacje i aby król nie mógł się ożenić z katoliczką.

zaloguj się by móc komentować

m8 @pink-panther 11 marca 2020 15:29
13 marca 2020 11:18

Jego imie to Mühsam, Erich Mühsam (Muehsam) - na nasze to bedzie Znojny :-)) . Wiecznie zywy zreszta: Towarzystwo jego imienia przyznaje nagrode rowniez jego imienia. Nagroda ma wspierac osoby pielegnujace pamiec o nim jak rowniez : "stawiające czoła współczesnym wyzwaniom kulturowym, politycznym i społecznym, nie akceptując sastanej sytuacji, ale dla znesnego zycia przyszlach pokolen szukające wyzwalających alternatyw." Jednym slowem milujacy ludkosc "filantropi". Jeden z laureatow: https://en.wikipedia.org/wiki/Mumia_Abu-Jamal  (sic!)

Notka miod-malina jak zwykle u Pani (moimi faworytami sa niezmiennie ta o moscie na Renie i ta o porazce  sil brytyjsko hiszpanskich pod Figuerola.

Dziekuje bardzo.

zaloguj się by móc komentować

manama1 @pink-panther 12 marca 2020 11:01
13 marca 2020 12:18

Fragment dokumentu  z okresu Powstania Listopadowego (28 II 1831) potwierdzony za zgodnośc przez Chrzanowskiego  - o którym pisałem

W okresie szturmu Warszawy (7 IX 31) źle się jednak zapisał. Co do braku opracowań  nt. Chrzanowskiego -pewnie dlatego, że zródla sią bardzo rozporszone.

zaloguj się by móc komentować

manama1 @ainolatak 12 marca 2020 21:58
13 marca 2020 12:28

Co do Bizancjum tam był szereg -że tak określę - kregów polityki zagranicznej- ogólnie oczywiście chodziło o to, żeby: a)  oponenci/wrogowie  pozagryzali sę nawzajem- więc wzajmene napuszcanie na siebie; b) wykańczanie grożniejszehgo wroga rękami trzecimi (oszczedzanie sił); c) antycypacja zagrożeń poprzez sterowanie nimi w formie wyprzedzającej. Nie bez kozery orzeł bizantyjski ma skrzydła opuszczne, a nie  wznoszące do lotu.  Wenecja - mam bardzo osobisty stosunek do tego miasta, stąd nie chcę się wypowiadać.

Gustaw III  to właściwie wybawiciel Szwecji  -inaczej podzieliłaby los co najmniej Finlandii. Nie bez kozery Rada Nieustająca w Rzplitej została wprowadzona po I rozb. na wzór szwedzki sprzed epoki Gustawa- chodziło o to zeby kompltenie rozmontowac od srodka państwo polskie i zablokowac możliwośc jego jakiegokolwiek rozowju. Plan sie nie udał jednak  ze względu na umiejetne blokowanie w Rad Nieus. jurgietników przez resztę.

zaloguj się by móc komentować

ikony58 @pink-panther 11 marca 2020 22:32
13 marca 2020 16:21

Garibaldi a Mickiewicz, Chrzanowski,Czartoryski,Chodzko,Fijalkowski,Mieroslawski,Kamienski,Siodłkowicz,Bielski

Two companies were formed, both under Kamieński's command and engaged in fighting on the borders of Tyrol, one employed by troops led by General Durando, and the other under the auspices of Siodłkowicz participated in the defense of Milan. After the first clashes the legions are moved to Piedmont and a part of volunteers, whose ranks are replenished by further reinforcements from Sicily and led by Chodzko, arrive in Livorno where they fight valiantly. On October 10, 1848, Chodzko concluded an agreement with the Tuscan Provisional Government of Guerrazzi and Montanelli according to which he sent 800 volunteers to the Republicans for two years, free to return to Poland if a revolution broke out. Mickiewicz simultaneously manages to bring together a group of 150 Polish volunteers who leave under the command of Captain Alessandro Fijalkowski for Genoa and take an active part in the riot of the city. Subsequently embarked for Livorno and Florence, now in the hands of repression, the legion reaches the Lazio coast and makes itself available to the Roman Republic. The triumvirate made up of Mazzini, Saffi and Armellini officially recognizes the Legion with a decree dated 29 May 1849. The tricolor ribbon is added to the banner and the right to return to the country is guaranteed in the event of an insurrection4. «For your freedom and ours» is the Polish banner that is waved by the legion of Colonel Milbitz who fights with Garibaldi at Villa Pamphili until June 3 and subsequently until June 15 for the defense of the Milvio bridge. After the fall of the Republic, the Poles surrender to General Oudinot who, unarmable, embarks them for Corfu. In addition to Rome, the Polish artillerymen stand out in Venice in defense of the Republic and in Morazzone, where Captain Pawel Bielski and 13 companions fight in the hard battle, effectively helping Garibaldi against the Austrians5. In 1849, General Chrzanowski was also given command of the Sardinian army against Radetzki's forces. In the south, in Sicily the revolutionary forces are placed under the aegis of General Mierosławski, just back from the unfortunate insurrection of Posnania

za

The Risorgimento and Europe. Actors and protagonists of the Unification of Italy

zaloguj się by móc komentować

ikony58 @ikony58 13 marca 2020 16:21
13 marca 2020 16:23

As is known, the Plombières agreements, signed on 21 July 1858, lead to the Second War of Independence and to the real possibility of a conquest of the Lombard-Veneto region, while the Polish insurgents, many of whom emigrated from a de facto divided and non-existent Poland , and Hungarians led by Czartoryski and Kossuth respectively hope for an Austrian military distraction that will allow them to arise and easily obtain their independence. The armistice of Villafranca, signed on 11 July 1859, is a great disappointment not only for Cavour, who resigns in protest, but for all the insurgent nationalities who see once again fading the possibility of help from one of the great continental powers . As Tamborra points out, this is a moment of disillusionment and dismay in which the peoples of Central and Eastern Europe think they have been definitively abandoned to the power of the great multinational Empires brought back by the Congress of Vienna

zaloguj się by móc komentować

ikony58 @ikony58 13 marca 2020 16:23
13 marca 2020 16:25

On the occasion of the First War of Independence, the Polish patriot Adam Mickievicz, on May 3, 1848, asked the provisional government of Lombardy to create a Polish legion in which Czech, Croatian and Serbian deserters of the Austrian army should have enlisted as well as emigrants Polish/../

zaloguj się by móc komentować

ikony58 @ikony58 13 marca 2020 16:25
13 marca 2020 16:26

John Whitehead Peard and Hugh Forbes, called "the Garibaldi's english men", are part of the Pavia II company consisting almost exclusively of students who have rifles26 revolvers, a new weapon sent by the English Colt to the Garibaldi. Distinguished both in battle, they split in Milazzo where Hugh, with Garibaldi's enormous regret, left the formation and became governor of the city while his colleague followed the general with about a thousand British until the battle of Volturno. Another important contribution is that of newspapers such as the "Independent" of Jersey and the "London Trades Council" who are starting the subscription for sending volunteers to Sicily27. Among the foreign Garibaldians classified in the 15th Türr28 division, Eber brigade, we also remember the Swiss Luigi de Niederhausern, major, Carlo d’Almen, captain29. Prussians such as Colonel Wihlelm Rüstow, later chief of staff of the Türr division. Remarkable, therefore, is the presentation of volunteers from Western Europe but even more massive is the influx of men from Central and Eastern Europe. In addition to the Poles, to whom I have already mentioned earlier, the Hungarians are the most numerous. First of all, General Stefano Türr, head of the 15th division and numerous Magyars in the Medici division. After the capture of Palermo, a Hungarian legion was formed that reached the number of 440 units to which were added the Magyar hussars already in service of the Bourbon army

zaloguj się by móc komentować


pink-panther @m8 13 marca 2020 11:18
13 marca 2020 20:48

Dzięki za bardzo miłe słowa i pragnę poinformować,że podzielam sympatię dla kapitana Młokosiewicza i sierżanta Drabika, o których można byłoby nauczać w szkołach i nakręcić filmy,przybajmniej dokumentalne. No ale nie ma szans w III RP, chyba,że jacyś zapaleńcy się za to zabiorą.

Co do Ericha Erich Mühsama i jego koleżków to widać,że tę całą "rewolucję bawarską" robili importowani ze "strefy osiedlenia' Eskimosi, W Berlinie "kultowa" do dzisiaj Rosa Luxemburg a w Bawarii "dziennikarze i humaniści". I już "wszyscy zdążyli zapomnieć", w rewolucyjne rady robotnicze Bawarii" wdał się niejaki Adolf Hitler:"... Najprawdopodobniej 16 lutego wziął udział w demonstracji Rewolucyjnej Rady Robotniczej (Revolutionärer Arbeiterrat), domagającej się proklamowania republiki rad. Mógł także należeć do 25 żołnierzy oddelegowanych z oddziału na pogrzeb Kurta Eisnera. W kwietniu 1919 roku, po proklamacji Bawarskiej Republiki Rad, został wybrany do rady żołnierskiej swojego oddziału...". Tak więc jest ciągłość w tego rodzaju myśleniu aż do dzisiaj. W Niemczech jest publiczne przywiązanie do "republiki rad" berlińskiej i bawarskiej i ciche przywiązanie do "fjurera".A nagrody w czasach Greci Thunberg to już mnie żadne nie zdziwią. Pozdrawiam.

 

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @manama1 13 marca 2020 12:18
13 marca 2020 20:56

Wielkie dzięki za taki ciekawy dokument historyczny. Generał Chrzanowski był przede wszystkim wybitnym kartografem i służył jakiś czas w niewoli rosyjskiej od 1812 r. ,więc idealnie nadawał się dla Anglików na człowieka do misji specjalnych. Podejrzewam,że jako kartograf i sztabowiec w sytuacjach bojowych i szturmowych z definicji słabo się spawdzał. Ciekawe, kto go namówił do tej afery piemoncko-sabaudzkiej w 1848 r.

zaloguj się by móc komentować

manama1 @pink-panther 13 marca 2020 20:56
13 marca 2020 21:59

a) Co do roli Chrzanwskiego (gubernator Warszawy) w całym tym zamieszaniu przy poddawaniu stolicy (gdy nikt nie chiał wziąć za oddanie stolicy odpowiedzialności w i efekcie Paskiewicz wszedł do warszawy bez żądnego zabezpieczenia prawno-politycznego dla sprawy polskiej) - to jest w mojej ocenie ogromna. To skutkowłao potem niczym nie krępowanymw praktyce potężnym uciskiem w okresie 1831-1856.

b) Podobno najbardziej rzetelną pozycją na temat wydarzeń Wiosny Ludow w połnocnych Włoszech jest praca   Michalel'a Embree: Radetzky's Marches: The Campaigns of 1848 and 1849 in Upper Italy - tam siłą rzevczy sporo o poczynaniach Chrzanowskiego.

Co do "namówienia" Chrzanowskiego - ja bym tak tej "propozycji" Czartoyskiego (Hotelu Lambert) nie nazwał. Zresztą to nie był pierwszy bład znacznie w mojej ocenie przerekamowanego Czartoryskiego co do doboru -"kadr" -doskonałym przykładem jest np. Czajkowski w Stambule.

PS. Sporo mowią o Chrzanowskim jego pisma czy memoriały w kwestii wschodniej, dostępne tu: http://bc.wbp.lodz.pl/Content/12344/Chrzanowski_Pisma_wojskowo_polityczne_a.pdf

zaloguj się by móc komentować

manama1 @pink-panther 13 marca 2020 20:56
13 marca 2020 22:24

Niezwykle ciekawe, jaskrawo  nieprzychylne  ujęcie  roli Chrzanowskiego w Powst List i w armii Sardynii -Piemotnu  tu (data wydania periodyka -uwaga: 14 IV 1849 (The Roman Adveriser, No 105 (1849),  prosze przejśc do strony 410,

https://books.google.pl/books?id=WLUOAAAAQAAJ&pg=PA405&lpg=PA405&dq=he+Roman+Adveriser,+No+105+(1849)&source=bl&ots=hJln9jX-Qy&sig=ACfU3U0lZ81S4GMcnRwMvNULypp-dSsfKg&hl=pl&sa=X&ved=2ahUKEwjqyY6HsZjoAhVj-ioKHTyfA_8Q6AEwC3oECAUQAQ#v=onepage&q&f=false

 

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @ikony58 13 marca 2020 16:21
13 marca 2020 22:28

Wielkie dzięki za ten obszerny fragment z dziejów "rzymskich republik rad 1848-1849". I tyle tu polskich nazwisk po rewolucyjnej stronie. Ja już kilka dni temu zwróciłam uwagę, że jakoś polskich nazwisk brakuję w Żuawach Papieskich i bardzo mnie to zasmuciło.

Za to mamy peany na cześć Legionu Mickiwicza z Aleksandrem Fijałkowskim na czele, który: "...Od  1849  roku na czele Legionu Mickiewicza stał pułkownik Aleksander Fijałkowski Legion pod dowództwem Fijałkowskiego odznaczył się chlubnie, broniąc Rzymu przed połączonymi siłami austriacko-francuskimi i za męstwo sam Aleksander Fijałkowski był wielokrotnie wymieniany w rozkazach dziennych dowódcy armii, generała Garibaldiego...". To wtedy,kiedy Papież musiał uciekać do Gaety aMazzini zabierał się do bezczeszczenia kościołów.

A dowóda Fijałkowski (150 ochotników) ma takie bio:'...Aleksander Fijałkowski – powstaniec i emigrant.W powstaniu listopadowym w stopniu porucznika  był adiutantem gen. Franciszkq Morawskiego. Na emigracji został pracownikiem francuskiego  ministerstwa wojny. W 1849 roku  Adam Mickiewicz   skłonił go do objęcia dowództwa nad oddziałem ochotników, podążających do Legionu Polskiego we Włoszech. W Genui bił się przez dwie doby po stronie republikanów. We Florencji  połączył się z resztą legionu. Ściągnięty przez  Giuseppe Mazziniego wraz ze swoim oddziałem dla obrony Rzymu przed połączonymi oddziałami francusko-neapolitańskimi.

W 1854  wstąpił do Kółka lewicy emigracyjnej. Po zawarciu pokoju paryskiego  w  1856  został pułkownikiem armii hiszpańskiej. W 1861 na wezwanie Józefa Wysockiego  objął stanowisko dowódcy Polskiej Szkoły Wojskowej  w Genui. Po przeniesieniu szkoły do Cuneo  w  1862  brał udział w negocjacjach warunków jej likwidacji. Dalsze jego losy są nieznane.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Legion_Mickiewicza

https://pl.wikipedia.org/wiki/Aleksander_Fija%C5%82kowski

W co się wdali polscy patrioci ,kiedy Napoleon ich okłamał i wykorzystał i sam upadł?Zajęli się rozwalaniem Państwa Papieskiego i związali się z ludźmi, którzy chcieli zlikwidować Papieża.Może niech się niektórzy zastanowią nad tym, dlaczego tak nam nie szło w XIX i XX w?Może Pan Bóg nie pobłogosławił.

Dla odreagowania daję linki do książki św.Józefa Sebastiana Pelczara Biskupa wydanej w trzech tomach - o pontyfikacie Piusa IX a w tym o tzw republice rzymskiej i o likwidacji państwa papieskiego. Czyta się świetnie, bo to znakomity gawędziarz. Nie wiem czy pisał o Legionie Mickiwicza w Rzymie, czy oszczędził nam wstydu bo jeszcze nie doszłam.

 

1.Pius IX i jego pontifikat na tle dziejów kościoła w XIX wieku. Tom 1. - 2. pomn. wyd.

https://www.sbc.org.pl/dlibra/publication/80201/edition/79606/content

2.Pius IX i jego pontyfikat na tle dziejów kościoła w XIX wieku. Tom 2

3.Pius IX i jego pontyfikat na tle dziejów kościoła w XIX wieku. Tom 3

Jeszcze raz dzięki za te jakże smutne dla katolików informacje. Ale prawda historyczna najważniejsza.

 

zaloguj się by móc komentować

genezy @pink-panther
13 marca 2020 22:34

To jest niemożliwe żeby polscy romantycy bronili papieża- to musi być jakieś kłamstwo historyków, przecież polscy romantycy to jeden w drugiego sami prowokatorzy.

zaloguj się by móc komentować

ikony58 @pink-panther 13 marca 2020 22:28
13 marca 2020 22:43

Dziekuję bardzo i serdecznie pozdrawiam

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @manama1 13 marca 2020 21:59
13 marca 2020 23:06

Niesamowite nam się tu rzeczy odsłaniają w historii polskiej XIX w. "od strony piemoncko-włoskiej". "Płomienni patrioci " ,których stręczy się młodzieży szkolnej oraz "romantykom młodym i starym" okazują się być bandą niekompetentnych,nieodpowiedzialnych i tchórzliwych ludzi prowadzących naród na rzeź i rabunek oraz likwidację polskiej autonomii politycznej i kulturalnej.Bandą tą kierował stary wyga, który karierę polityczną zaczynał na rosyjskim jurgielcie jako adiutant  cara Alaksandra I i jego ambasador właśnie w Królestwie Sardynii (do 1801 r.) a potem piął się tylko wyżej:"...W latach 1804–1806 pełnił funkcję ministra spraw zagranicznych w rządzie Rosji  (...).Czartoryski był też członkiem rosyjskiego Senatu i Rady Państwa ...". Prawie 20 lat wysługiwał się rosyjskim carom. A karierę zakończył na jurgieltnik brytyjski. Masonem był nieprzerwanie :"...W XVIII wieku był członkiem loży   Świątynia Izis , był sędzią i członkiem honorowym loży wolnomularskiej   Bouclier du Nord  w 1811 roku, członkiem loży Kazimierz Wielki w 1819/1820 roku, członkiem honorowym loży Ciemności Rozproszone w 1820 roku. ...". Wychowywał się od młodości w tym duchu, bo tatko jego był członkiem loży masońskiej Trzech Braci  a na preceptora rodzice mu wybrali Niemca Gotffryda Ernesta Groddecka członka lóż masońskich: Litwin Gorliwy, mistrzem loży Dobry Pasterz oraz Prowincjonalna Litewska Doskonała Jedność.

Czyli obaj Czartoryscy,ojciec i syn zaciągnęli na siebie ekskomunikę w KK i byli tego świadomi. Więc montowanie "legionów" i zadaniowanie pałętających się na emigracji weteranów napoleońskich do likwidacji Papiestwa, monarchii katolickich na Płw.Apenińskim- i samego Papieża- bardzo pasuje do profilu politycznego księcia Adama Jerzego. I dalej się stręczy tę figurę w polskich szkołach katolickiej młodzieży

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @genezy 13 marca 2020 22:34
13 marca 2020 23:08

No dokładnie.Problem w tym,że każe się ich wielbić w państwowych szkołach -katolickim dzieciom.

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @manama1 13 marca 2020 22:24
13 marca 2020 23:13

Dzięki wielkie za linka. Smutna historia- nie dość,że był kiepskim dowódcą,to walczył w złej sprawie. Chociaż zagraniczni autorzy,zwłaszcza Brytyjczycy z zasady nie piszą o Polakach dobrze.

zaloguj się by móc komentować

genezy @pink-panther 13 marca 2020 23:08
13 marca 2020 23:19

No ale chodzi mi tu konkretnie o Norwida z notki. Żaden z romantyków nie był tak głupi żeby brać do ręki cokolwiek ostrego. 

zaloguj się by móc komentować

ikony58 @pink-panther 13 marca 2020 22:28
13 marca 2020 23:52

św.Józef Sebastian Pelczar

Słusznie żalił się Pius IX przed X. Jełowickim, że Mickiewicz idąc na wyprawę „słowiańsko-polską“, zasłaniał się błogosławieństwem papieskiem. „Jeżeli z takim fałszem wyszedł — wyrzekł wówczas — dokądże zajdzie ?“ Bronił go jak mógł X. Jełowicki, przedstawiając, że on działa w dobrej wierze i że powołuje się na błogosławieństwo dane w bazylice św. Piotra; na co Pius IX odpowiedział; „O jakież to głowy, te polskie głowy". „Ojcze święty — zawołał tu X. Jełowicki — głowy jak głowy, ale co serca polskie — to żadne cię tak nie kochają” ')• Papież uśmiechnął się mile, a do Mickiewicza kazał napisać, że pisma jego UEglise officielle et le Messianisme i 1’Eglise et le Messie zostały potępione, aby się już towianizmu nie trzymał. Większą jeszcze boleść zadali Piusowi IX ci Polacy, którzy — jak wyżej widzieliśmy — w „legii polskiej“ bronili republiki Mazziniego. Zachodzili oni często po pomoc pieniężną do ubogiego klasztorku XX. Zmartwychwstańców, w którym przez cały czas oblężenia pozostał X. Hube z kilku zakonnikami i wiele wycierpiał. Za to napastowali ich agenci Mazziniego, podczas gdy rosyjski poseł Buleniew oskarżał ich w Gaecie o bratanie się z rewolucyonistami. W Warszawie rozgłaszano już jako rzecz pewną, że po zdobyciu Rzymu wypędzono stamtąd XX. Zmartwychwstańców; i rzeczywiście popadli oni, acz niesłusznie, w chwilową niełaskę, tak że gdy Pius IX wrócił do Rzymu, maggiordomo Borromeo nie chciał dopuścić X. Hubego do audyencyi, żądając od niego listu polecającego od jakiego ambasadora. Ujął się jednak za nim prałat de Merode, a na wstawienie tegoż wezwał sam papież X. Hubego do Watykanu. Przyjął go serdecznie i mówił wiele o Polakach, o ich ostatnich wyprawach po różnych krajach, gdzie tylko były jakie rewolucye ; ale dodał w końcu, że o to wszystkich nie oskarża, bo jak wszędzie, tak i w Polsce, są źli i dobrzy. Co więcej, na prośbę X. Hubego kazał wypuścić z więzienia dwóch Polaków, którzy walczyli w szeregach republikańskich, i dać każdemu po 25 skudów srebrem na drogę.

zaloguj się by móc komentować

ikony58 @ikony58 13 marca 2020 23:52
13 marca 2020 23:55

O utworzeniu legionu polskiego w służbie papieskiej myślano już w lipcu r. 1846; a w tej sprawie znosił się X. Jełowicki z jenerałami Skrzyneckim i Bemem ’). Pierwszy z nich przesłał Ojcu św. gorące nader pismo (z 3 sier. 1846), a w roku następnym (20 sier. 1847) wyłuszczył swe poglądy w liście do kardynała sekretarza stanu Ferrettiego, któremu także X. Jełowicki wręczył odnośną notę; ale względy dyplomatyczne stanęły na przeszkodzie. Na początku r. 1848 Ludwik Orpiszewski imieniem księcia Ad. Czartoryskiego omawiał ten projekt z prałatem Corbolim, a nadto XX. Zmartwychwstańcy Hube i Jełowicki myśl utworzenia legionu polskiego poruszyli na audyencyi u Piusa IX, przyczem prosili „o słowo zmartwychwstania nad Polską". — Pius IX zapewnił ich, że acz w sercu swojem nosi wszystkie narody, to jednak Polska u niego, jako może najzasłużeńsza a pewno najnieszczęśliwsza, jest na pierwszem miejscu, i że skoro czas przyjdzie, a może już jest niedaleki, odezwie się za nią do wszystkich narodów. Z drugiej strony oświadczył, że na rozwijanie wojenne osobnych chorągwi on w swojem państwie, jako król pokoju, pozwolić nie może. Przyrzekł atoli pobłogosławić chorągiew polską, byleby ją Polacy, idący na pomoc Włochom, rozwinęli dopiero za granicą państwa kościelnego, a nawet oświadczył, że przyjmie u siebie ich starszyznę, dla której dnia 25 marca wieczór posłuchanie wyznaczył. Przebieg tegoż posłuchania opisujemy według listu X. Jełowickiego do jenerała Skrzyneckiego. Przybyli do Kwirynału: Ad. Mickiewicz, Lud. Orpiszewski'), hr. Edward Łubieński2), pułkownik Edward Jełowicki3), Leon Postępski i dwaj XX. Zmartwychwstańcy: Józ. Hube i Aleks. Jełowicki. Mickiewicz miał być mówcą owej deputacyi.

zaloguj się by móc komentować

ikony58 @ikony58 13 marca 2020 23:55
13 marca 2020 23:59

Zadzwonił papież, — drzwi się otworzyły. Szedł naprzód Mickiewicz, ale w takim nastroju ducha, w jakim go nigdy nie widziałem. I począł rzecz swoją do Ojca św. tonem tak fałszywym, że tego wypowiedzieć nie zdołam. Głos jego wrzaskliwy coraz się wyżej podnosił. Wykładał Ojcu św., że przyszła nowa epoka ducha. Upominał go, aby w niej spełnił obowiązek swój. Wspomniał i o Polsce, a w końcu chwyciwszy Ojca św. za rękę, wstrząsnął nią gwałtownie, i zawrzasnął: „Wiedz, że duch boży jest dzisiaj w bluzach paryskiego ludu !“ Wtedy Ojciec św. z niezrównaną powagą i słodyczą rzekł do Mickiewicza: „Nie zapominaj, miły mój synu, do kogo mówisz*. Umilkł Mickiewicz i cofnął się nieco. Struchleliśmy wszyscy. Po Mickiewiczu przemawiali inni członkowie deputacyi, w widocznem zakłopotaniu, a z chęcią wyraźną zatarcia złego wrażenia, sprawionego mową Mickiewicza. Ojciec św., litując się naszego smutnego położenia, sam w końcu przemówił o Polsce: że inną była dawniej, gdy była pełną czystej wiary, a Kościołowi posłuszną; że teraz pokutuje za swe ciężkie grzechy, z których wyliczył trzy główne; rozwody, ucisk ludu i uciemiężenie unitów; że jednak spodziewa się dla Polski miłosierdzia Bożego, jeżeli szczerze wróci do czystej wiary, do czystych obyczajów i do synowskiego posłuszeństwa Kościołowi św. — I dodał: „Takiej tylko Polsce i takim tylko Polakom błogosławię!11 Wtedy Mickiewicz wykrzyknął: „Na taką Polskę i na taką wierność przysięgamy wszyscy!11 Ale jednak tem dobrem słowem nie zgłuszył pierwszych, najgwałtowniejszych i najopłakańszych słów swoich, pod których wrażeniem Ojciec św. posłuchanie skrócił.

zaloguj się by móc komentować

ikony58 @ikony58 13 marca 2020 23:59
14 marca 2020 00:07

Mickiewicz miał także powiedzieć: „Matka Makryna oto żywy jęk ludu polskiego. — Spojrzyj na nią; cierpienia Polski wyryły się na jej rysach..

Świat, Ojcze święty, powołuje Cię na zbawcę ludów... Jeżeli nie wystąpisz z inicyatywą, inni wystąpią, lecz to będzie nieszczęściem dla Kościoła... Bóg wtenczas znajdzie inne drogi". Mówił przytem tak głośno, że go papież trzy czy cztery razy upomniał: Figlio, non tanio forte, alzate troppo la vo ceH. Kiedy zaś Pius IX oświadczył, że nie może pozwolić na utworzenie legionu polskiego w wojsku papieskiem, bo musi oglądać się na obce rządy, miał Mickiewicz zawołać prawie z oburzeniem, że Jezus Chrystus nie troszczył się o to, co powiedzą książęta tego św iata; na co papież odrzekł z godnością: .Zapominasz się“. (Por. hr. Ed. Łubieński M ickiewicz w Rzym ie),

 

Przepraszam...

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @genezy 13 marca 2020 23:19
14 marca 2020 00:34

Norwid "stał na warcie' a nie uczestniczył w bojach. Krasiński też stał na warcie:)) A Słowacki zmarł 3 kwietnia 1849 w Paryżu akurat gdy Papież był w Gaeta a korpus ekspedycyjny z Francji i Hiszpanii dopiero się szykowały.

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @ikony58 13 marca 2020 23:52
14 marca 2020 00:57

Wielkie dzięki za te fragmenty Widać,że jednak św, Józef Pelczar pisał o Legionie i to bardzo ciekawe rzeczy. Co do Mickiewicza i audiencji to chyba mu ten Towiański bardziej zaszkodził,niż można się było spodziewać. Wszedł chyba w fazę lekkiego opętania demonicznego. W College de France otwardzie napadał na KK. A już te "legiony żydowskie", gazeta  "Trybuna Ludów" sfinansowana przez X.Branickiego potomka oberzdrajcy i Engelhardówny,adiutanta generała Paskiewicza, w dodatku zaprzyjaźnionego z Pauliną Bonaparte w czasach okupowania Rzymu i Państwa Kościelnego przez wojska napoleońskie i uwięzienia Papieża -dowody na to,że Mickiewiczowi często do KK było dalej niż daleko.

 

zaloguj się by móc komentować

genezy @pink-panther 14 marca 2020 00:34
14 marca 2020 09:29

:) Na czatach stał dla Garibaldiego, ciekawe czy tyłka romantycznie mu użyczał, ale optuję że musiał jak oni wszyscy.

zaloguj się by móc komentować

ikony58 @pink-panther 14 marca 2020 00:57
15 marca 2020 11:06

 gazeta  "Trybuna Ludów" sfinansowana przez X.Branickiego potomka oberzdrajcy i Engelhardówny,adiutanta generała Paskiewicza, w dodatku zaprzyjaźnionego z Pauliną Bonaparte w czasach okupowania Rzymu i Państwa Kościelnego przez wojska napoleońskie i uwięzienia Papieża

 

Zofia tegoz Branickiego siostra https://www.ipsb.nina.gov.pl/a/biografia/zofia-katarzyna-odeschalchi-z-branickich

Zofia a Makaryna Mieczyslawska str. 117 https://kpbc.umk.pl/dlibra/doccontent?id=75082

W czasie gdy we Francji toczyła się dyskusja na temat jej wiarygodności, Makryna Mieczysławska przebywała nadal w Rzymie, w klasztorze Trinità dei Monti, otoczona powszechną czcią i szacunkiem. Jesienią 1846 roku jej sława jeszcze wzrosła, przypisano jej bowiem uzdrowienie francuskiego misjonarza ks. Blanpina, który odzyskał stracony po chorobie głos po wspólnej modlitwie z nią. Zakonnice, u których mieszkała, zaświadczały również o jej szczerej pobożności. Wśród jej protektorów był kardynał Giuseppe Gasparo Mezzofanti i polska arystokratka Zofia Odescalchi z Branickich[25]. 20 października 1846 r. Makrynę Mieczysławską osobiście odwiedził papież Pius IX[25].

https://pl.wikipedia.org/wiki/Makryna_Mieczys%C5%82awska

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @genezy 14 marca 2020 09:29
15 marca 2020 12:33

To chyba nie ten przypadek: Cyprian Kamil Norwid i Zygmunt Krasiński stali na straży bezpieczeństwa Papieża. Co do Słowackiego -to inna sprawa: w czasie Powstania Listopadowo pracował ochotniczo w Biurze Dyplomatycznym Adama Jerzego Czartoryskiego, jeździł do Anglii i to dwukrotnie (dramat "Maria Stuart", oskarżający bohaterkę o to,że pomogła kochankowi zgładzić męża lorda Darnleya,lord Darnley był potomkiem Henryka VII a jej i Darneya syn Jakub ur. 1566 był pierwszym królem Anglii z dynastii Stuartów i ojcem Karola I Stuarta ściętego w 1649), w podróży do Italii miał zawrzeć znajomość z bratanicą Napoleona Bonaparte,której ojciec Józef był krótko królem Neapolu i Hiszpanii. Dodatkowo Słowacki był zamieszany w towiańszczyznę i potępił papieża za potępienie Powstania Wielkopolskiego organizowanego przez komitet, na czele którego stał hrGustaw Potworowski -kalwinista. Ach ci nasi literaci, tacy zdolni a tacy pogubieni.

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @ikony58 15 marca 2020 11:06
15 marca 2020 13:13

Dzięki za linki. Ciekawe,czy siostra Branickiego pani Zofia żona upadłego materialnie hr Odescalchi przypadkiem poza szczerą pobożnością nie zajmowala się odbudowywaniem czy raczej budową zdruzgotanej reputacji rodzinnej.Ona była niesamowicie bogata i pierwsze co zrobiła po ślubie to poza spłaceniem długów męża , odbudowała jego  pałac rodzinny Odescalchich, w którym w latach 1699-1701 mieszkała wdowa po królu Sobieskim z trzema synami "w otoczeniu licznego dworu",goszcząc nawet papieża Klemensa XI. Była z Papieżem Piusem na wygnaniu w Gaecie a kuzyna Czackiego uczyniła osobistym sekretarzem Papieża. Jej szwagier Adam Józef Potocki ,który studiował w Edynburgu -  w tymże roku 1848 walczył w Komunie Paryskiej w marcu -maju 1848 r "perwszym marksistowskim powstaniu robotniczym" jako szef Gwardii Narodowej, po upadku Komuny i po odsiedzeniu w ciupie krótkiego wyroku wyjechał do austriackiego zaboru do Krakowa aby zająć się swoimi majątkami ziemskimi: Krzeszowice, Tenczynek, Mędrzechów, Góra Ropczycka, Strzechowskie, Pacanów, Spytków, Staszów  oraz hutami na Śląsku i udziałami w konsorcjum budującym linie kolejowe i innymi zakładami przemysłowymi. Oczywiście polityk konserwatysta :))Mażonka kolekcjonowała pasy słuckie.Niech ktoś powie,że zdrada Rzeczpospolitej nie procentowała do piątego i dalej pokolenia.

zaloguj się by móc komentować

Magazynier @pink-panther
15 marca 2020 14:39

Piękne dzięki. Bardzo ważna historia i dlatego mało znana. Ważne uzupełnienie do sławnego tekstu Joli Gancarz. No i podkreślenie obrony Piusa 9 z bronią w ręku przez Cypriana Kamila i Zygmunta Krasińskiego, lekka osłoda po tych 200 powstańcach pod wodzą Chrzanowskiego. Że z bronią w ręku to nie wiedziałem, wiedziałem tylko że zastawiali Papieża. Super

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @Magazynier 15 marca 2020 14:39
15 marca 2020 15:13

Cała przyjemność po mojej stronie.Zasługa leży po stronie szanownych Komentatorów głównie, którzy rozwinęli wątki. A przy okazji nasze drogi się przecięły z Panią Jolantą Gancarz. Ciekawe,że tego akurat nie uczą w szkołach nawet katolickich chyba.

zaloguj się by móc komentować

genezy @pink-panther 15 marca 2020 15:13
15 marca 2020 15:34

Ale gdzie tu jest obrona papieża? Krasiński i Norwid udali się z bronią w ręku na Kwirynał. Ze szczątkowych informacji wynika, że Pius IX uciekł w przebraniu księdza przed tłumem i radykałami.

Nic nie ma o zbrojnej obronie papieża- proszę o źródła.

zaloguj się by móc komentować

ikony58 @genezy 15 marca 2020 15:34
15 marca 2020 17:30

Grzegorz Kucharczyk

 Papież już 10 lutego w proklamacji do mieszkańców Rzymu pisał: Nie słuchajcie tego krzyku, który wychodzi z nieznanych ust i straszy lud groźbą wojny. Jest to głos oszustów, którzy przez strach chcą popchnąć lud do zawichrzeń i w ten sposób stworzyć pretekst do wojny, jakiej by nam bez tego nie wytoczono. Pius IX odnosił się w ten sposób do wywieranych na niego przez środowiska liberalne i demokratyczne nacisków, by stanął na czele ogólnowłoskiej krucjaty o wolność ludów. A pierwszym wrogiem do pokonania była Austria. O to zabiegał również przebywający wówczas w Rzymie Adam Mickiewicz. Na szaleńcze w gruncie rzeczy prośby, przeradzające się szybko w natarczywe żądania, by Głowa Kościoła stanęła na czele wojny i to przeciw katolickiemu mocarstwu (a u boku liberalnego króla Piemontu), Pius IX odpowiadał: Non posso, non debbo, non voglio! (Nie mogę, nie powinienem, nie chcę!).Oznaczało to nagły odpływ liberalnych sympatii dla „papieża – reformatora”. Dodatkowo nastroje liberałów i demokratów radykalizowały klęski Piemontu w bitwach z Austriakami (lipiec 1848). Nie pomogło nawet mianowanie przez papieża jako szefa cywilnej administracji w Państwie Kościelnym liberała hr. Pellegrino Rossiego (ekskarbonariusza). 15 sierpnia 1848 roku został zasztyletowany przez swojego dawnego konfratra. Następnego dnia sterowany przez „braci” i „kuzynów” tłum obległ pałac apostolski na Kwirynale, gdzie schronił się Pius IX. Wśród garstki obrońców papieża byli przebywający wówczas w Rzymie nasi dwaj wieszczowie: Zygmunt Krasiński i Cyprian Norwid, którzy z bronią w ręku udali się na Kwirynał.

 

pasija...o

zaloguj się by móc komentować

genezy @ikony58 15 marca 2020 17:30
15 marca 2020 17:44

pasijajco, to nie jest źródło tylko interpretacja. Udali się z bronią w ręku na Kwirynał to jest fakt i faktem jest, że Papież uciekł w przebraniu księdza przed tłumem i radykałami.

Kucharczyk przywołuje czasami interpretacje innych autorów kiedyś podał, że podczas egzekucji Ludwika XVI na szafocie był obecny ksiądz (Edgeworth) co jest absolutnie niemożliwe i kiedyś obaliłem tę tezę (a właściwie kłamstwo historyczne). Na szafocie nie mogło być księdza bo rewolucjoniści nie gilotynowali króla ale obywatela Kapeta itd.

pasijajco jesteś durniem i powielasz kłamstwa i nie do ciebie było skierowane pytanie

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @genezy 15 marca 2020 15:34
15 marca 2020 18:47

U docenta wiki podaje się:"...Okres Wiosny Ludów  spędził Norwid ponownie w Rzymie, gdzie poznał m.in. Mickiewicza  i Zygmunta Krasińskiego. W czasie rewolucji w Rzymie w 1848 roku wraz z Zygmuntem Krasińskim bronił zagrożonego papieża Piusa IX ..." i  źródło:"...Zbigniew Sudolski, W błękitnym kręgu. Opowieść o Elizie z Branickich Krasińskiej i jej środowisku, Pułtusk 2004, s. 213...",

Profesor Kucharczyk jest zbyt poważnym człowiekiem aby wytwarzać jakieś fejki. W  rozdziale 3 "Liberalna walka o wolność" pisze na str.124 książki "Chrystofobia" pisze:"...Przebywający w tych dniach w Wiecznym Mieście Krasiński i Norwid "czuwali z pistoletami i dubeltówkami", gotowi wystąpić w obrobie Ojca Świętego" a wiele spraw m.in.stosunek do rewolucjonistów, wyjaśniają listy Zygmunta Krasińskiego do Stanisława E.Koźmiana i jego "Nie-boska Komedia". C.K.Norwid był przez pewien czas obywatelem Rzymu i za zaszczyt poczytywał sobie list od Papieża  (Pisma Wybrane t,5 Warszawa 1968).

zaloguj się by móc komentować


genezy @pink-panther 15 marca 2020 18:47
15 marca 2020 19:46

Norwid z Krasińskim mieli dubeltówki i pistolety- ok, ale to jest nadinterpretacja że czuwali w obronie, a może czuwali żeby nie uciekł- też jest taka możliwość chyba, przecież oni nie byli tam w tym Rzymie samotnymi wyspami, byli częścią romantyków z Mickiewiczem, Słowackim. Skąd mieli dubeltówki przecież chyba nie od papieża? Raczej ich nie przywieźli ze sobą. To co przytoczyłaś nie jest żadnym dowodem, takich dowodów odnośnie Byrona to ja ci mogę nasypać tutaj kopiec (tfu) Kościuszki, do dzisiaj w Grecji Byron to bardzo popularne imię. Bądźmy chociaż my poważni i szukajmy prawdy, bo żaden historyk nam w tym nie pomoże, nie dlatego że jest złym człowiekiem, ale dlatego bo często opiera się na kłamstwach innych historyków. Romantycy polscy to byli prowokatorzy na miłość, nie brnijmy w kłamstwa bo od tego dużo zależy.

zaloguj się by móc komentować

genezy @ikony58 15 marca 2020 19:13
15 marca 2020 19:47

kiedyś, jak mnie odblokują, napiszę tekst pt. pasiajco i Marsjanie

zaloguj się by móc komentować


genezy @pink-panther
15 marca 2020 20:01

żeby się ładnie pożegnać

zaloguj się by móc komentować


Magazynier @genezy 15 marca 2020 15:34
15 marca 2020 20:07

Wystarczy rozgrzeszenie całkowite wydane przez Piusa IX z tej właśnie okazji zdaje się dla 60 uczestników tej obrony. Nawet jeśli nie z bronią w ręku, choć wątpię, bo taki był obyczaj epoki, to sama obrona własnym ciałem wystarczy. Zresztą to mało realistyczne, żeby z gołymi rękami szli na uzbrojonych bojówkarzy.  

zaloguj się by móc komentować

Magazynier @pink-panther 15 marca 2020 15:13
15 marca 2020 20:08

Niestety, propaganda kołłątajowska zatoczyła szerokie kręgi wśród duchownych. Tylko historycy Kościoła nie mają złudzeń co do niej. 

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @genezy 15 marca 2020 20:01
15 marca 2020 20:14

No ja cię nie mogę, a dlaczego.I co to piękność nas atakuje swoimi wdziękami w Poście?

zaloguj się by móc komentować

ikony58 @pink-panther 15 marca 2020 20:14
15 marca 2020 20:22

chcial powiedziec, przepraszam/manofthetown/

zaloguj się by móc komentować



ikony58 @genezy 15 marca 2020 20:37
15 marca 2020 22:10

pasijajco vs manofthetown

https://twitter.com/waldemarkowal/status/1239252894542630918

nie widzialem-przepraszam,

 

cipa,

Podczas czytania wspomnień Retingera nawiedziła mnie taka oto natrętna wizja: do domu Conrada w hrabstwie Kent na weekend przyjechała Ida Godebska ze swoim mężem Cipą. Siedzą przy kominku na sofie w salonie popijając whisky, skubią bisquity i trochę serka. W międzyczasie Retinger z Normanem Douglasem bawią się z synami Conrada w dziecięcym pokoju. Rękę Idy Godebskiej liże pies Conrada Hadji, a Ida jest przeszczęśliwa i zwraca się egzaltowanie do swojego męża Cipy:" Zobacz jaki on kochany". Ida wskazuje psu swojego mężą i z miłością, patrząc w oczy Hadji, głośno rozkazuje:" Wyliż mi Cipkę".http://genezy.szkolanawigatorow.pl/cipa-godebskiej-czyli-psychotyczne-wspomnienia-retingera 

zaloguj się by móc komentować

ainolatak @pink-panther 13 marca 2020 00:21
16 marca 2020 12:57

...każdy gryzipiórek w angielskim urzędzie,kandydat na dowódcę kompanii i kandydat na studenta Cambridge musiał podpisywać "teologiczną lojalkę" o tym,że nie wierzą w transsubstancjację"

To jest niesamowite. Ta teologiczna lojalka tak samo wkręcała w "obywatelskie" służby koronie, jak nasza ubecka lojalka. A w zasadzie jeszcze bardziej, bo korona władała światem...

zaloguj się by móc komentować

ainolatak @manama1 13 marca 2020 12:18
16 marca 2020 13:00

Gratuluję. Jednakowoż był tylko pułkownikiem... ;) 

zaloguj się by móc komentować

ainolatak @manama1 13 marca 2020 12:28
16 marca 2020 13:02

Co do Bizancjum tam był szereg -że tak określę - kregów polityki zagranicznej- ogólnie oczywiście chodziło o to, żeby: a)  oponenci/wrogowie  pozagryzali sę nawzajem- więc wzajmene napuszcanie na siebie; b) wykańczanie grożniejszehgo wroga rękami trzecimi (oszczedzanie sił); c) antycypacja zagrożeń poprzez sterowanie nimi w formie wyprzedzającej. Nie bez kozery orzeł bizantyjski ma skrzydła opuszczne, a nie  wznoszące do lotu.  Wenecja - mam bardzo osobisty stosunek do tego miasta, stąd nie chcę się wypowiadać.

Absolutnie. Właśnie te powyższe metody były przejmowane przez politycznych następców Bizancjum, wspomnianą tu Wenecje i Londyn. 

zaloguj się by móc komentować

pink-panther @ainolatak 16 marca 2020 12:57
16 marca 2020 15:38

Ta "teologiczna lojalka" mną wstrząsnęła.Dla sprawy przyziemnej,jaką jest kariera rządowa,trzeba było sprzedać duszę. A to nie koniec, bo na anglikańskie nabożeństwa trzeba było przychodzić pod groźbą wysokiej grzywny. A dzisiaj na anglikańskie nabożeństwa przychodzi ok.1,4% wiernych.Tendencja jest spadkowa. Przymus okazał się daremny, bo teraz lud Anglii na ogół nie wierzy w nic.No,może w swój klub piłkarski i naturalnie w "empajer".Diabelska to była sprawa.

zaloguj się by móc komentować

zaloguj się by móc komentować